กอย่างของเสี่ยวหลานดีกว่า
เขาคีบกุ้งมังกรไข่แดงขึ้นมาก่อน
เหยาซิ่วแกะเปลือกของกุ้งมังกรออกแล้ว เนื้อกุ้งขาวถูกโปะด้วยไข่แดงรสกลมกล่อม แลดูเหลืองทองน่ากิน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันยั่วยวนใจ
อันหลินส่งเนื้อกุ้งเข้าปาก รสอร่อยเลิศล้ำกระตุ้นต่อมรับรสของเขา ทำให้เขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
เขาเคี้ยวอย่างละเมียดละไม พึมพำว่า “อร่อย…”
ต้าไป๋เห็นอันหลินเริ่มลงมือกินแล้ว จึงขยับตะเกียบตาม
มันคีบไข่ม้วนที่อยู่ใกล้มันที่สุด
บอกตามตรง มันทนไม่ไหวมานานแล้ว เพียงแต่ว่าความเจ็บปวดเสียใจและความรู้สึกผิดบาปยับยั้งมันไว้ ทำให้มันไม่กล้าเคลื่อนไหว
เมื่อไข่ม้วนเข้าปาก ไม่อาจบรรยายได้ว่ามันเป็นความอร่อยเช่นใด รู้เพียงแต่ว่ามันช่างอร่อยเหลือเกิน!
เสี่ยวหงกลายร่างเป็นมนุษย์ที่งดงามล่มเมือง มองตาเจ้าอัปลักษณ์แวบหนึ่งแล้วก็เริ่มขยับตะเกียบ
ในเมื่อเจ้านายกิน พวกมันจำต้องร่วมด้วย!
กินไข่ขาวรากบัวเข้าไป กรุบกรอบสดชื่นนุ่มลื่น ทำให้หยุดกินไม่ได้เลย
เหยาซิ่วเช็ดดวงตาที่แดงก่ำเล็กน้อย กัดริมฝีปากแน่น หยิบตะเกียบแล้วคีบอาหารบนโต๊ะอย่างสั่นเทา
เหยาหมิงซีเห็นดังนั้นก็ปล่อยวาง เริ่มกินเช่นกัน
ไข่มังกรภูตไม่เพียงแค่รสโอชาเท่านั้น แต่ยังแฝงด้วยพลังงานที่ไม่ด้อยไปกว่าผลเซียนเลยแม้แต่นิด เรียกได้ว่าระดับพลังยุทธ์เพิ่มพูนขณะที่เพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสไปด้วย!
อันหลินสูดจมูกฟุดฟิด น้ำตาไหลอวบพวงแก้ม “เสี่ยวหลาน ข้าจะไม่มีวัน
