ลืมเจ้า ไม่ลืมรสชาติ รสสัมผัสของเจ้าเลย พลังงานของเจ้าที่ไหลเวียนในตัวข้าล้วนเป็นแรงขับเคลื่อนให้ข้าก้าวหน้า!”
ต้าไป๋น้ำตารื้นเมื่อได้ยินคำพูดของอันหลิน แต่กลับหยุดตะเกียบไม่ได้เลย “น้องสี่ ขอให้โลกอีกใบไม่มีการซื้อขายและการเข่นฆ่า”
เจ้าอัปลักษณ์และเสี่ยวหงก็ร้องไห้ น้ำตาหลั่งรินเช่นกัน
“ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้เป็นพี่สามสักครั้ง ไม่คิดเลยว่า…เฮ้อ ขอให้ไปสู่สุคตินะน้องสี่” เจ้าอัปลักษณ์คีบไข่เจียวเหลืองทองเข้าไป พูดพลางร้องไห้ไปด้วย
เพราะมังกรภูตเปลวไฟน้ำแข็งเป็นธาตุไฟ ฉะนั้นยามเจ้าอัปลักษณ์กินมัน พลังยุทธ์ไม่ได้เพิ่มพูนเพียงอย่างเดียว แม้แต่ดัชนีของเปลวไฟสีนิลทั้งหลายก็เพิ่มขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน
เสี่ยวหงหยิบไข่ขาวรากบัวที่กรอบอร่อยชิ้นหนึ่งเข้าปาก มันหอมสดชื่นยิ่งนัก ราวกับเดินเตร่อยู่ในแดนเซียน เนื้อตัวเริ่มผ่อนคลายขึ้นมา “ฮือ…ไม่มีคนสืบทอดการสังเคราะห์แสงของข้าแล้ว ฮือ…”
มันร้องไห้พลางเคี้ยวไข่ขาวรากบัว
เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วก็กินไปร้องไห้ไป พวกเขารู้สึกเสียใจกับโศกนาฏกรรมอันน่าสังเวชใจที่ได้ทำลงไปยิ่งนัก
มื้อค่ำมื้อนี้พิลึกเหลือเกิน
บรรยากาศน่าเศร้าสลดใจ แทบจะทุกคนที่หลั่งน้ำตา
เพียงแต่ว่าตะเกียบของพวกเขาไม่เคยหยุดเลย ระลึกถึงขณะที่กินอาหารบนโต๊ะไปด้วย
มันเป็นเพราะว่า…อาหารบนโต๊ะ…
เอร็ดอร่อยมากจริงๆ!
พวกเขาไม่สามารถหยุดได้เลย
เมื่อกินไข่ม้วนต้มซี่โครงทั้งชามหมดแล้ว ต้าไป๋ก็ยื่นมือออกไ
