ภายในเรือสำเภาเก่าคร่ำครึและยิ่งใหญ่ อาหารหรูหราถูกยกขึ้นมาจานแล้วจานเล่า
อาหารของชาวปีกปัณฑูรล้วนเป็นวัตถุดิบที่ให้พลังงานสูง อาหารทุกจานเป็นเม็ดยาบำรุงอย่างสมบูรณ์แบบ
พวกอันหลินกินไปไม่น้อย ไม่นานก็รู้สึกว่าร่างกายร้อนรุ่ม ขณะเดียวกันความล้นเหลือก็แผ่ซ่านไปทั่ว
“มา เชอรีล ข้าขอดื่มให้เจ้าหนึ่งจอก ขอบคุณไข่มังกรภูตเปลวไฟน้ำแข็งของเจ้า!” อันหลินชูจอกขึ้น พูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง
เชอรีลยิ้มบางๆ ชูจอกขึ้นร่วมดื่มกับอันหลิน
นัยน์ตางดงามของนางวนเวียนไปตามร่างกายของอันหลินไม่หยุด ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่บ้าง
ออกัสเดินเข้ามา กระซิบเตือนว่า “เชอรีล เก็บความบ้าผู้ชายของเจ้าไป พรุ่งนี้ต้องไปร่วมงานแลกเปลี่ยนมรรคเทศนา!”
“รู้แล้วหน่า…เจ้าน่ารำคาญจริง…” เชอรีลเบาะปากนุ่มชุ่มชื้นเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “อย่างไรเสียก็สู้สหายอันหลินไม่ได้ เจ้าตึงเครียดขนาดนั้นแล้วมีประโยชน์อะไร”
ออกัส “…”
มื้อเที่ยงมื้อนี้ อันหลินกับพวกต้าไป๋ก็สนุกสนานมากทีเดียว
หลังกินอิ่มหนำสำราญ ก็จวนจะพลบค่ำแล้ว
จากนั้นอันหลินก็ออกจากเรือสำเภา จูงต้าไป๋เดินทอดน่องไปตามถนนของรั้วสำนัก
“พี่อัน เจ้าว่าพอน้องสี่ออกมา จะส่งไปฝึกที่สำนักสัตว์เทพของข้าสักระยะไหม” จู่ๆ ต้าไป๋ก็โพล่งขึ้นมา
อันหลินชะงักไปเมื่อได้ฟัง เขาไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลย
มังกรภูตเปลวไฟน้ำแข็งเพิ่งถือกำเนิด แม้จะยอมรับว่าเขาเป็นเจ้านาย แต่จะทำให้มันเติบโตอย่างราบรื่นได้อย่าง
