ไรนั้น อันหลินยังสับสนมึนงง
“อืม…ให้มันเรียนอนุบาลได้” อันหลินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเห็นด้วย
“โฮ่ง! ข้าจะแนะนำอาจารย์ให้น้องสี่เอง!” ต้าไป๋พูดไปก็ตื่นเต้นขึ้นมาอีกแล้ว เขานึกภาพที่น้องสี่เติบโตอย่างสมบูรณ์แข็งแรงภายใต้การดูแลของมัน
“อืม ในเมื่อน้องสี่เป็นมังกรภูตเปลวไฟน้ำแข็ง ธาตุน่าจะเกี่ยวข้องกับไฟ ข้ารู้เรื่องเพลิงไม่น้อยเช่นกัน บางทีอาจจะให้ความรู้ด้านไฟกับมันได้” จิตวิญญาณแห่งความเป็นครูของเจ้าอัปลักษณ์ลุกโชนแล้ว มันวาดฝันถึงอนาคตที่ทรงพลังของน้องสี่ภายใต้การสอนสั่งของมัน
เสี่ยวหงเองก็พูดเสียงหวานว่า “เช่นนั้นข้าทำหน้าที่สอนให้น้องสี่สังเคราะห์แสงก็แล้วกัน!” มันนึกถึงรูปร่างท่าทางของน้องสี่ที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้แสงอาทิตย์แล้ว
อันหลิน “…”
“พูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ยังเร็วไป เหลือเวลาอีกตั้งมากกว่าน้องสี่จะฟักตัว พวกเรากลับไปดูน้องสี่กันก่อนเถอะ!” อันหลินคิดว่าเดินเล่นนาน ได้เวลากลับแล้ว
พวกต้าไป๋ก็พยักหน้ารัวๆ ความรักความห่วงใยของเหล่าพี่สาวและพี่ชายเกิดขึ้นตามธรรมชาติ
พวกเขาจึงเดินมาถึงหน้าที่พักด้วยประการละฉะนี้
“เอ๊ะ ช่างเป็นกลิ่นที่หอมเหลือเกิน!”
ต้าไป๋สูดจมูกฟุดฟิด น้ำลายจะไหลออกมาแล้ว
“ทำไมรู้สึกเหมือนลอยออกมาจากที่พักของข้าเลยล่ะ” อันหลินกะพริบตาอย่างแปลกใจ
ดวงตาดุจโคมไฟของเจ้าอัปลักษณ์สว่างวาบ พูดด้วยอากัปกิริยาที่มองเห็นทุกอย่างทะลุปรุโปร่งว่า “พี่อัน แฟนคลับตัวยง
