ของเจ้ากำลังเตรียมมื้อค่ำอันหรูหราให้เจ้าอยู่ข้างในแน่ๆ เลย”
อันหลินได้สติ มีความเป็นไปได้ว่าเหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขา
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ “พวกเขาช่างตั้งใจดีจริงๆ”
แฟนคลับสร้างเรื่องอบอุ่นใจเช่นนี้บ้างเป็นครั้งคราว เขารู้สึกเบิกบานใจไม่น้อยเลย
ขณะนั้นเอง เสี่ยวหงก็ยื่นศีรษะแดงฉูดฉาดของมันออกมา พูดอย่างฉงนใจว่า “เอ๊ะ น้องสี่ล่ะ”
คำพูดของเสี่ยวหงทำให้ทุกคนได้สติ พากันเบนสายตามองริมหน้าต่างอย่างพร้อมเพรียงกัน
ตรงนั้นว่างเปล่า
เอ๊ะ
น้องสี่ล่ะ…
อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์ต่างก็ตกอยู่ในความเงียบ
ถึงขั้นว่าแม้แต่หายใจก็เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
ต้าไป๋เดินไปหน้าประตู เผลอสูดหายใจหนึ่งหน พูดเสียงเบาหวิวว่า “เหมือนจะเป็นกลิ่นไข่…”
สองมือที่กำด้ามจับประตูของอันหลินชะงัก เนื้อตัวเริ่มสั่นระริกขึ้นมา
ประตูเปิดออก
กลิ่นหอมกรุ่นโชยมา ชวนให้เคลิบเคลิ้ม
แต่ว่าทุกคนกลับรู้สึกว่าเริ่มหายใจติดขัดแล้ว
“เซอร์ไพรส์!”
เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วตะโกนพร้อมกัน ต้อนรับการกลับมาของไอดอลของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
“ศิษย์พี่อันหลิน พวกเราเตรียมมื้อค่ำแสนอร่อยไว้ให้ท่าน รีบมาชิมดูเถอะ!” แขนขาวเกลี้ยงเกลาดุจหิมะของเหยาซิ่วคล้องแขนอันหลิน ดึงเขาไปยืนอยู่หน้าโต๊ะ
จากนั้นนางก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “นี่คือไข่ขาวรากบัว อันนี้กุ้งมังกรไข่แดง นี่เป็นข้าวผัดไข่ ส่วนอันนี้ไข่เจียวเหลืองทอง อันนี้…”
“
