ศิษย์พี่อันหลิน อาหารพวกนี้เป็นงานเลี้ยงจานไข่ที่ซิ่วเอ่อร์ลงมือทำเองเลย ท่านคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง!”
ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของเหยาซิ่วเปี่ยมด้วยความคาดหวัง แสดงอาการเป็นเชิงบอกว่ารีบชมข้าสิ
อันหลินจ้องอาหารที่หลากหลายบนโต๊ะ ใบหน้าแดงก่ำ จวนจะหายใจไม่ออกแล้ว
เหยาหมิงซีเห็นดังนั้น คิดว่าอันหลินตื้นตันเกินไป จึงตบไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม พูดเสียงจริงจังว่า “นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของเราสองพี่น้องเท่านั้น ไม่เป็นไร หากศิษย์พี่อันหลินชอบ พวกเราจะทำให้ท่านทุกวันเลย!”
“ขอถามหน่อยได้ไหมว่า…”
“ไปเอาไข่เยอะแยะมากมายปานนี้มาจากไหนกัน”
อันหลินชี้อาหารเมนูไข่บนโต๊ะ พูดด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา
“อ้อ ไข่พวกนี้ทำมาจากไข่ยักษ์ที่ศิษย์พี่อันหลินเอาวางไว้ข้างหน้าต่างยังไงเล่า แม้ไข่ที่ดีจะบำรุงกาย แต่ก็ต้องผ่านการปรุงที่เหมาะสม จึงจะทำให้ไข่มีสรรพคุณที่ดีที่สุด!” เหยาซิ่วพูดด้วยความภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม
แถมนางยังชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องแล้วพูดต่อว่า “รอสักครู่ เจ้านี่ยังใช้มาเคี่ยวซุป เสริมสร้างแคลเซียมได้อีกด้วย!”
อันหลิน ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์และเสี่ยวหงต่างก็มองไปตามทิศทางที่นิ้วของเหยาซิ่วชี้
อันหลินหน้ามืด เกือบจะเป็นลมแล้ว ราวกับหัวใจทั้งดวงแตกสลาย
ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์สะดุ้งโหยง หยดน้ำเกลือกกลิ้งในดวงตา
บนกลีบดอกแดงฉูดฉาดของเสี่ยวหง มีหยาดน้ำซึมออกมา สะอึกสะอื้นเสียงเบา
“น้องสี่ของข้า…” เจ้าอั
