าญ ทุกคนนั่งทอดถอนหายใจบนเก้าอี้
แม้อันหลินจะบอกว่าไม่ถือสา แต่เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วยังคงรู้สึกผิดอยู่ดี มิหนำซ้ำก็อยากจะร้องไห้อีกสักครั้งจริงๆ
พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่ใจกว้างเอาใจใส่เช่นนี้มาก่อน มีไอดอลแบบนี้ ช่างเป็นความโชคดีอย่างแท้จริง!
ตรงกันข้าม ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์และเสี่ยวหงสงบลงแล้ว แม้จะยังเศร้าใจ แต่ก็นับว่ายอมรับความจริงได้
อันหลินลูบท้อง พูดอย่างจริงจังว่า “หวังว่าทุกคนจะจดจำวันนี้ วันนี้เป็นวันรำลึกถึงเสี่ยวหลาน อย่าลืมเสียล่ะ”
ทุกคนต่างก็พยักหน้าเมื่อได้ฟัง
ค่ำคืนนี้ พวกเขาคงไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำลึกซึ้งที่เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงทรวงใน หรือรสชาติของอาหารโอชารสที่ยังติดอยู่ตรงปลายลิ้น ล้วนทำให้พวกเขาไม่มีวันลืมเลือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นแน่
ราตรีนี้ ดวงดาวพร่างพราย จันทราลอยเด่น
ภายในห้องพักยังมีกลิ่นหอมจางๆ อบอวล แต่ของบางอย่างกลับจากไปไกลเสียแล้ว
ขณะที่ทุกคนกำลังรำลึกถึงนั้น ของบางอย่างที่เป็นของเผ่าพันธุ์มังกรแดนประจิมก็ค่อยๆ ลอยออกจากอาคารที่พักขึ้นสู่นภาลัย หล่นร่วงลง ณ ที่แห่งหนึ่ง
