องสี่ของไอดอลหรือ
แถมยังใช้มันมาทำอาหารให้ไอดอลกินด้วย
“ฮะๆ…ฮะๆ ๆ…” เหยาหมิงซีน้ำตาอาบหน้า ใกล้จะสติแตกแล้ว
เขาตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า ความผิดของตนนั้นมหันต์แค่ไหน!
“ศิษย์พี่อันหลิน อย่าโทษน้องข้าเลย เพราะข้าโง่เอง ข้าขอรับผิดชอบความผิดทุกอย่างเอง!” เหยาหมิงซีชักกระบี่ออกมา ตั้งใจว่าเชือดคอตัวเอง ชดใช้ความผิดด้วยความตาย
“ท่านพี่อย่า!” เหยาซิ่วตะโกนลั่น
ฟิ้ว!
แรงบางอย่างโจมตีกระบี่ของเหยาหมิงซี ทำให้กระบี่ของเขาหลุดกระเด็น
“ศิษย์พี่อันหลิน ท่าน…” เหยาหมิงซีจ้องอันหลิน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
คนที่ลงมือในตอนนี้คืออันหลินที่เจ็บปวดสุดแสนเมื่อครู่นี้นี่เอง
อันหลินไม่พูดอะไร แต่กอดเปลือกไข่ทั้งหมดไว้เงียบๆ ยกไปวางลงบนเคาน์เตอร์ครัว
เขามองเหยาซิ่วแล้วพูดนิ่งๆ ว่า “จะทำซุปไม่ใช่หรือ ยังไม่รีบมาทำอีก ซุปอาจจะต้องเคี่ยวนานมากจึงจะมีรสชาติ…”
เหยาหมิงซีกับเหยาซิ่วงุนงง ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นรูปปั้น
ร่างของเสี่ยวหงสั่นเทิ้ม ต้าไป๋เข่าอ่อน เจ้าอัปลักษณ์เบิกตาจนกลมกว้าง จดจ้องอันหลินด้วยความตะลึง
พี่อัน…บ้าไปแล้วหรือ
