ันอ่อนโยนหน่อยได้ไหม…” อันหลินตำหนิด้วยความสะลึมสะลือ
“พี่อัน ผิดแล้ว นี่มันเที่ยงแล้ว!” อุ้งมือของต้าไป๋ตบหน้าอันหลินอย่างแรง
อันหลินกำลังจะพูดว่า หากต้าไป๋ไม่มารบกวน เขาสามารถนอนได้ทั้งวัน จากนั้นอุ้งมือขนาดใหญ่ก็ตะปบลงมา
เพี๊ยะๆ ๆ…
อันหลินเคยถูกตะปบยามเช้าเสียเมื่อไร พลันโมโหสุดขีด ดีดตัวลุกขึ้น “อะไรกันเนี่ย!”
“มีมนุษย์วิหคมา คนงามหน้าอกใหญ่ก้นงอน” ต้าไป๋ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย ทำท่าเหมือนเป็นเชิงบอกว่า ‘เจ้าน่าจะเข้าใจ’
อันหลิน “…”
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงขึ้นควบต้าไป๋ เหาะขึ้นฟ้าไปอย่างรีบเร่ง
…
ชาวปีกปัณฑูรสิบกว่าชีวิตเยื้องย่างในรั้วสำนัก สีหน้าผ่อนคลาย แต่ทิศทางในการเดินกลับมีเป้าหมาย
“ออกัส เจ้าบอกว่าตอนนี้อันหลินอยู่ที่วิทยาเขตปีกปัณฑูรหรือ”
หญิงสาวหน้าสะสวยสวมชุดกระโปรงสีขาวรัดเอวคนหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ใสแจ๋ว
ชายรูปงามที่เดินนำหน้าพยักหน้า
เขาหยิบกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งออกมา ด้านบนมีที่อยู่อย่างละเอียดและรูปถ่ายของอันหลิน “ถ้าเขาไม่อยู่บ้าน เราก็รอเขาที่หน้าประตู วันนี้ต้องได้พบเขาแน่นอน”
“อย่างอื่นไม่ว่า แต่อันหลินคนนี้หน้าตาดูดีทีเดียว” หญิงสาวมองรูปถ่ายบนกระดาษพลางยิ้มกริ่ม
เมื่อนักเรียนตามรายทางเห็นใบหน้ายิ้มแย้มอันงดงามบริสุทธิ์ของหญิงสาว ต่างก็มองจนไม่อาจละสายตาได้
“เชอรีล เมื่อถึงเวลาเจ้าช่วยเก็บอาการหน่อย อย่าแสดงอาการบ้าผู้ชายละ” ออกัสพูดด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปจากเด
