ตัว เขาก็พบว่าตัวเองถูกล้อมไว้แล้ว…
ชาวปีกปัณฑูรรายล้อมรอบทิศ
แต่ละคนมีสีหน้าเย็นเยือก บางคนถึงกับล้วงอาวุธออกมา
“พวกเจ้ามีอะไรจะพูดไหม” ชายคนหนึ่งก้าวออกมา กล่าวอย่างเฉยชา
แม้ทุกคนจะพอรู้คร่าวๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ตัดสินใจว่าจะให้โอกาสพวกเขาได้สารภาพ
“ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกท่านฟังข้าอธิบายก่อน!” แม้จะมีผู้แข็งแกร่งมากมายปานนี้ปิดล้อม แต่อันหลินก็พยายามสงบสติอารมณ์ พูดเสียงหนักแน่น
“หยางซิน มีอะไรต้องพูดอีก พวกเรากำลังปฏิบัติงานราชการอยู่ บอกพวกเขาอย่าขัดขวางการทำงาน โฮ่ง!” ต้าไป๋แสยะปาก แลดูดุร้ายขึ้นมา
หยางซินหรือ
อันหลินชะงัก จากนั้นได้สติในพริบตา กดไลค์ให้ต้าไป๋
เขาเอามือไพล่หลังพูดกับทุกคนอย่างนิ่งสงบว่า “ข้าชื่อหยางซิน เป็นหัวหน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมาย!”
เมื่อเห็นสีหน้าของชาวปีกปัณฑูรบางส่วนเปลี่ยนไป เขาก็พูดต่อว่า “สุนัขตัวนี้เป็นสัตว์พาหนะของข้า ได้ยินว่าทุกท่านจะเดินเล่นในรั้วสำนัก กลัวว่าจะเกิดเหตุร้าย จึงตั้งใจมาลาดตระเวนละแวกนี้สักหน่อย หวังว่าทุกท่านจะไม่ถือสา หากว่ารบกวนทุกท่าน ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
ขณะที่พูด เขาก็ขึ้นควบต้าไป๋ โบกมือให้ชาวปีกปัณฑูรทุกคนอย่างเป็นมิตร เตรียมตัวจะจากไป
อดพูดไม่ได้ว่า เหตุผลนี้ของอันหลินสมบูรณ์แบบมาก!
แม้ทุกคนจะเคลือบแคลงใจ แต่มีตำแหน่งหัวหน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายอยู่จริง พวกเขาจึงไม่กล้าซักไซ้
ดวงตาสุกใสของเชอรีลกะพริบปริบๆ จ
