ดยพลัน แสร้งทำเป็นชมทิวทัศน์รอบๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
ออกัส “…”
เมื่อหนึ่งคนหนึ่งสุนัขเบนสายตากลับมาจ้องเบื้องล่างอีกครั้ง อันหลินก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาพูดอย่างสงสัยว่า “ต้าไป๋ ทำไมข้ารู้สึกว่าขาดไปคนหนึ่งล่ะ”
ต้าไป่เบิกตากว้าง แลบลิ้นอย่างตื่นเต้น “ไม่ขาด หญิงงามหน้าอกใหญ่ก้นงอนยังอยู่ครบ!”
“อ้อ…” อันหลินเกาหัว
จู่ๆ ก็มีพลังทรงอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวแผ่มาจากด้านหลัง
ต้าไป๋สะดุ้งโหยง หันหลังมามองพร้อมอันหลิน
เห็นชายที่กางปีกสีขาวคนหนึ่งกำลังระเบิดแสงสว่างเจิดจ้าออกมาทั้งตัว
สองมือของเขากอบกุมความว่างเปล่า ลำแสงสีขาวเคลื่อนไหวดุจกระแสวน พลังงานที่น่ากลัวอย่างยิ่งกำลังก่อตัว
เมื่ออันหลินกับต้าไป๋เห็นฉากนี้ต่างก็หวาดหวั่นพรั่นพรึง รู้ว่าล้มเหลวแล้ว
“ลูกพี่ทูตสวรรค์ เข้าใจผิดแล้ว!” อันหลินตะโกนลั่น ลองกอบกู้สถานการณ์
ชายหนุ่มแสยะยิ้ม “เทพเจ้าลงทัณฑ์ เสาคลื่นสีขาว!”
กระแสวนสีขาวแผ่ขยาย จากนั้นเสาแสงก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยอานุภาพมหาศาล
ครืน!
พลังอันยิ่งใหญ่โจมตีแสกหน้าอันหลินกับต้าไป๋
พลังงานอันบริสุทธิ์ของเสาแสงจู่โจมจนพวกเขาร่วงสู่พสุธา ถึงขั้นว่ากระแทกจนผิวดินแตกละเอียด
“โฮ่ง…น่ากลัวจังเลย” ต้าไป๋ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากซากปรักหักพังแล้วสะบัดตัว
อันหลินก็ราวกับร่างกายแหลกสลายอย่างไรอย่างนั้น ลุกขึ้นจากพื้นแล้วปัดฝุ่นตามตัว ถือโอกาสใช้คาถาสายลมเป่าไล่ฝุ่นรอบกาย
เมื่อฝุ่นควันสลาย
