ตอนที่เหยาซิ่วมาหาอันหลิน จูเก๋อเลี่ยงของอันหลินโดนระเบิดของลูแบนหมายเลขเจ็ดตายพอดี คลื่นกระแทกของพลังงานสะเทือนคริสตัลของฐานให้พังทลายไปพร้อมกัน
อันหลินเล่นเกมแพ้อีกตาแล้ว
ขณะที่ทั้งคู่กำลังว่างเว้น เหยาซิ่วก็บอกเล่าข้อมูลความสามารถของตัวแทนทั้งสามแห่งเมืองพุทธที่นางทราบ
“ยังดีที่ฝั่งของเมืองพุทธไม่มีคนวิปริตระดับแปลงจิต รู้สึกแรงกดดันลดลงนิดหน่อย” อันหลินโล่งใจ มองเหยาซิ่วด้วยสายตาซาบซึ้ง “ศิษย์น้องเหยาซิ่ง ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีจริงๆ!”
ได้รับคำชมจากอันหลินสมดังใจหวัง เหยาซิ่วหน้าแดงก่ำขึ้นมาโดยพลัน ลิงโลดจนแทบจะหยุดหายใจ
คุณพระ! เทพอันชมเราแล้ว ชมเราแล้ว!
เหยาซิ่วเคลิบเคลิ้มอยู่ในความสุข แต่หลิวเชียนฮ่วนกลับเบะปากพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไม่ว่าศัตรูจะเป็นระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณหรือแปลงจิต ขอเพียงเขาแข่งลีคออฟคิงกับข้า ข้าต้องชนะแน่นอน!”
อันหลินได้ยินมุมปากก็กระตุก รำพันในใจว่า ‘ศิษย์พี่เพ้อฝันอยู่สินะ’
ดัดแปลงตัวละครของตัวเองให้เป็นบัคมังกรผงาดฟ้าทุกครั้งอย่างนาง หากหาตัวแทนจากกลุ่มอิทธิพลอื่นมาแข่งเล่นเกมกับนางได้จริง อันหลินจะแพร่ภาพสดกินอุนจิเลย
เมื่ออันหลินรำพึงรำพันเสร็จแล้ว ก็เริ่มเล่นเกมลีคออฟคิงในเวอร์ชั่นที่ผสมผสานกันระหว่างลีกออฟเลเจ็นดส์กับลีคออฟคิงอีกครั้ง
ทำไมเขาถึงต้องเล่นเกมกับศิษย์พี่หลิวน่ะเหรอ
เรื่องมันยาว
เขาไม่ใช่มาโซคิสม์ แต่เขาพบว่าการเล่นเกมช่วยฝึกปรือสมองได้จริ
