ขาวหยกที่ยังกำมือถือกำลังโบกมือให้อันหลินอย่างระริกระรี้
อันหลิน “…”
“ศิษย์พี่หลิว มีธุระอะไรหรือ”
พอหลิวเชียนฮ่วนเข้ามาใกล้ อันหลินก็ฝืนใจถาม
“ข้ามากายภาพหลังหายป่วยให้เจ้า!” หลิวเชียนฮ่วนตอบกลับอย่างไม่ลังเล
“กายภาพอะไร” อันหลินมองมือถือในมือนาง เกิดความรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
เป็นอย่างที่คิด หลิวเชียนฮ่วนชูมือถือโบกไปโบกมา พูดยิ้มๆ ว่า “นอนในห้องผู้ป่วยนานเกินไป สมองกับกล้ามเนื้อจะขาดประสิทธิภาพ เล่นเกมกับข้า จะช่วยให้สมองของเจ้ายืดหยุ่นยิ่งขึ้น ทำให้กล้ามเนื้อของเจ้าสมดุลกว่าเดิม!”
“แต่ตอนที่ข้าอยู่ในห้องผู้ป่วย ก็เล่นเกมกับเจ้าหลายต่อหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือ” อันหลินนึกย้อนไปตอนที่มือของตนไร้เรี่ยวแรง ภาพที่ตนใช้นิ้วมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลเคาะลงบนหน้าจอมือถือ…
หลิวเชียนฮ่วนได้ฟังกลับยิ้มกริ่ม “ข้าบอกแล้วไง ตอนนั้นเป็นการกายภาพระยะรักษาตัว ตอนนี้เป็นการกายภาพหลังหายป่วย!”
พูดจบนางก็ไม่รีรอ ยัดมือถือเครื่องหนึ่งใส่มืออันหลินทันที
อันหลิน “…”
