เดินออกจากประตูห้องวิจัย อันหลินกับซูเฉี่ยนอวิ๋นเริ่มเยื้องย่างอย่างผ่อนคลาย
ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ได้รับชีวิตใหม่ อารมณ์ของอันหลินดีมากทีเดียว
เขาฮัมเพลง ก้าวด้วยฝีเท้าที่เบาหวิวและรวดเร็ว รู้สึกแม้กระทั่งว่าแสงแดดอบอุ่นสบายขึ้นหลายขุม
“สหายอันหลิน เจ้าจะไปจากที่นี่แล้วใช่ไหม” ซูเฉี่ยนอวิ๋นจำได้ว่าอันหลินเคยบอกตน เมื่อแหล่งพลังงานของหุ่นยนต์แล้วเสร็จ จะเดินทางกลับสรวงสวรรค์เลย
อันหลินได้ฟังก็ผงกหัว “ใช่แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วไม่ใช่หรือ มีหลายเรื่องจำต้องกลับไปเตรียมตัวหน่อย”
อันที่จริงสาเหตุที่สำคัญที่สุด เป็นเพราะการไม่เลิกราของซูซิ่น ทำให้เขาเริ่มเหลืออดแล้ว
มิเช่นนั้นการกินอิ่มหนำเที่ยวสำราญในวังหลวงเป็นเหมือนสวรรค์แห่งการพักผ่อน อันหลินไหนเล่าจะอยากกลับไปไวปานนี้
จากนั้นเขาก็เจอกับชายหนุ่มรูปโฉมงดงามคนหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ
“บังเอิญนักสหายอันหลิน” ซูซิ่นโบกมือยิ้มๆ
มุมปากของอันหลินกระตุก ทำไมซูซิ่นไม่ทักทายซูเฉี่ยนอวิ๋นก่อน แต่กลับทักทายเขาแทน
จู่ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นภายในใจ
“ได้ยินว่าเจ้าจะกลับสำนักแล้ว ข้าเองก็ไม่ได้เตรียมอะไร จึงขอมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าแล้วกัน” ซูซิ่นพูดพลางยื่นกล่องไม้ใบหนึ่งให้อันหลินโดยพลการ
“โอ้โฮ ท่านพี่มอบของขวัญให้สหายอันหลินด้วยหรือ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นป้องปากอุทานอย่างตกใจ ราวกับว่าพบเจอเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออย่างไรอย่างนั้น
อันหลินพรั่
