เจ้าดำเช่นนี้เล่า!” อันหลินเบิกตากว้าง จ้องชายคนตรงหน้าอย่างตกใจ
ในความทรงจำของเขา หลิวต้าเป๋าเป็นชายที่มีผิวขาว รูปร่างกำยำ ไม่ได้เจอกันระยะหนึ่ง ทำไมถึงกลายเป็นคุณลุงแอฟริกันไปได้ล่ะ
“เฮ้อ…เรื่องนี้พูดไปมีแต่น้ำตา” หลิวต้าเป๋านวดหว่างคิ้ว พูดอย่างเจ็บปวดว่า “พ่อข้าจะให้ข้าฝึกเคล็ดวิชาสุริยันให้ได้ วิชานี้จำต้องเริ่มด้วยการตากแดดติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน”
“ปิดเทอมในหนึ่งเดือนนี้ของข้า ไม่ได้ทำอะไรเลย นอนแผ่อยู่บนชายหาดดุจปลาเค็มทุกวัน พลิกตัวหนเดียวยามเที่ยงวัน…”
อันหลินฟังถึงตรงนี้ก็หลุดขำพรืดออกมา
เขาคิดว่าหากเสี่ยวหงผู้เชี่ยวชาญการสังเคราะห์แสงฟื้น น่าจะมีหัวข้อสนทนากับหลิวต้าเป๋าเยอะโขเลยล่ะ
จากนั้นเขาก็เห็นอารมณ์ของหลิวต้าเป่าดิ่งฮวบลงกะทันหัน ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ จึงรีบขอโทษขอโพยทันที “ขอโทษนะ ข้าทนไม่ได้…”
เขาไม่ขอโทษยังดี พอขอโทษแบบนี้ ทำให้หลิวต้าเป่าหน้าดำขึ้นมาทันที แม้หน้าจะดำเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ตาม
หลิวต้าเป๋าทอดถอนใจอย่างทุกข์ระทม ย้อนถามอันหลินว่า “เจ้าล่ะ ปิดเทอมนี้ไปทำอะไรมา”
อันหลินหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วตอบตามจริงว่า “เยอะเชียวล่ะ ข้าไปเที่ยวสำนักสัตว์เทพก่อน จากนั้นก็ไปเที่ยวสำนักวิหคชาด ตามมาด้วยสังหารปีศาจร้ายในหุบเหวหมื่นกาลี ต่อมาก็ไปหาเซวียนหยวนเฉิงที่สำนักเซียนหมื่นชีวิต แถมยังได้เจอกับเหตุการณ์ใหญ่อย่างสังฆราชินีแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ชิงบุรุษอีกด้วย
