ด…’
‘…พี่ชายช่วยเจ้าได้แต่เพียงเท่านี้ หากยังไม่สำเร็จละก็ เท่ากับว่าพวกเจ้าสองคนไม่มีวาสนาต่อกันจริง ข้าก็ไม่อาจแทรกแซงได้มากนัก สุดท้าย ขอให้ทุกอย่างราบรื่น!’
อันหลินอ่านจดหมายฉบับนี้เงียบๆ จนจบ ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอีกครั้ง
อดพูดไม่ได้ว่า พี่ชายคนนี้ห่วงพะวงเรื่องชีวิตคู่ของน้องสาวจนใจแหลกสลายแล้ว
อันหลินรู้สึกสะเทือนอารมณ์มาก เขาเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
เขากลัวว่าตัวเองจะรู้มากเกินไปหรือเปล่า…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เริ่มมีไฟลุกโชนผุดขึ้นจากฝ่ามือของเขา แผดเผากล่องไม้และจดหมายจนวอดวาย
อืม…ไม่มีหลักฐานแล้ว
แต่ว่าข้อมูลยังจดจำอยู่ในสมองไม่ลืม ทำอย่างไรดี
“เฮ้อ…” อันหลินส่ายหน้าอย่างระอาใจ สีหน้าอมทุกข์
บางครั้งฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี
…
ค่ายกลเคลื่อนย้ายของสำนักความร่วมมือบำเพ็ญเซียนแห่งสรวงสวรรค์
ชั่ววินาทีที่แสงสีขาวสว่างวาบ ร่างของอันหลินก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็น
สิ่งที่โผล่มาพร้อมกับเขาเป็นเจ้าอัปลักษณ์กับต้าไป๋ในเวอร์ชันมินิ
อันหลินมองสภาพแวดล้อมอันคุ้นเคยที่อยู่รอบตัว พลังปราณอันหนาแน่น ทำให้เผลอสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกสบายไปทั้งตัว ทั้งๆ ที่ออกจากรั้วสำนักไม่ถึงหนึ่งเดือน กลับรู้สึกราวกับแยกจากกันนานแสนนาน
“เอ๊ะ อันหลิน! ต้าไป๋!” เสียงที่ฟังดูคุ้นหูนิดหน่อยดังขึ้นกะทันหัน
อันหลินหันหลังไป เห็นชายผิวคำคล้ำ รูปร่างท้วมเล็กน้อยคนหนึ่งกำลังมองตัวเองด้วยความดีใจ
“โอ้โฮ! หลิวต้าเป่าหรือ ทำไม
