ยนอวิ๋นจูงต้าไป๋กับเสี่ยวหมาน มุ่งหน้าไปที่ห้องวิจัยอย่างมีชีวิตชีวา
เมื่อเปิดประตู แสงไฟหลากสีก็เริ่มสาดส่องไปทั่ว
ศาสตราจารย์หยางสวมเสื้อกาวน์สีขาว ยืนอยู่กลางห้องวิจัยอย่างสุภาพนอบน้อบ คำนับองค์หญิง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่เจือความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดว่า “ยินดีต้อนรับทั้งสอง ลำดับต่อไปจะเป็นช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์แล้ว!”
ขณะที่พูด เขาก็ดึงผ้าขาวออก หุ่นจักรกลโลหะสีเงินก็ปรากฏสู่สายตาของอันหลิน
มันยืนตระหง่านบนผืนดิน ศูนย์กลางของโครงสร้าง แหล่งพลังงานส่องแสงสีทองอ่อน
กลิ่นอายชีวิตที่เป็นดุจชีพจรแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ ทำให้มันเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ราวกับเป็นชีวิตที่สดใหม่อย่างไรอย่างนั้น เปี่ยมด้วยพลังชีวิตและจังหวะ
“สมบูรณ์แบบ…” อันหลินจ้องหุ่นยนต์ตรงหน้าไม่วางตา เผลอเอ่ยปากชมโดยไม่รู้ตัว
หุ่นตัวนี้แปรสภาพเสร็จสิ้น เปลี่ยนจากของตายเป็นของวิเศษแล้ว!
สัมพันธ์ทางสายเลือด ทำให้เขาสามารถออกคำสั่งกับหุ่นตัวนี้ได้แล้ว นี่เป็นเค้าลางของการปลุกเครือข่ายเชื่อมจิตได้สำเร็จ
“ปล่อยหมัด!” อันหลินเริ่มออกคำสั่ง
กันดั้มรับคำสั่ง เริ่มปล่อยหมัดอย่างทรงพลังทันที ท่วงท่าคล่องแคล่ว!
หมัดที่มันปล่อยไม่ได้สะเปะสะปะไร้ระเบียบ แต่เป็นหมัดที่ประณีตลึกล้ำอย่างยิ่ง นี่อาจเป็นเพราะระบบภายในของหุ่นยนต์ มันมีวิชาหมัดที่เกี่ยวข้องถูกกักเก็บไว้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
“เต้น!” อันหลินพูดต่อด้วยรอยยิ้ม
เมื่อกันด
