แล้วเสียอีก
โชคดีที่เจียงหย่าหนานเป็นคนดีที่มีเหตุผล…
เพียงแค่ประการนี้ ความประทับใจที่อันหลินมีต่อเขาก็นับว่าไม่เลวมากแล้ว!
“สหายอันหลิน เพลงกระบี่ของเจ้าสุดยอดไปเลย ต่อไปหากข้าพบเจอปัญหาที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับมรรคแห่งกระบี่ มาสอบถามเจ้าได้ใช่ไหม” เสียงอ่อนหวานกระทบโสตประสาทอีกครั้ง ชวนให้ใจอ่อนยวบผ่อนคลาย
อันหลินมองซูเฉี่ยนอวิ๋น เห็นใบหน้าที่งดงามจนแทบหยุดหายใจแสดงอาการนับถือชื่นชม นัยน์ตาสีน้ำเงินสดใสเย้ายวนกำลังจดจ้องมาที่ตน
คุณพระ…ทั้งสวยทั้งน่ารัก!
อันหลินหน้าขึ้นสี เบนสายตามองที่อื่น เกาหัวยิ้มอย่างเขินอาย “แหะๆ มาถามข้าได้อยู่แล้ว ระหว่างเพื่อนต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว…”
อดพูดไม่ได้ว่า ความรู้สึกที่ถูกนับถือในฐานะของเซียนกระบี่ มันสะใจจริงๆ!
เขาปลื้มใจมากที่เพลงกระบี่ของตนประสบผลสำเร็จ ยังดีที่กระบวนท่าของระบบไม่ใช่จำพวกอิฐทั้งหกแห่งกระบี่เทพสงคราม ไม่อย่างนั้นความรู้สึกสะใจแบบนั้นคงจะลดลงมากโขแน่ๆ
ตัวอย่างเช่น เป็นไปได้สูงว่าบทสนทนาของซูเฉี่ยนอวิ๋นอาจกลายเป็น ‘สหายอันหลิน อิฐของเจ้าสุดยอดไปเลย ต่อไปหากข้าอยากย้ายอิฐ มาขอคำแนะนำจากเจ้าได้ใช่ไหมว่า ควรจะใช้อิฐทุบท้ายทอยผู้อื่นอย่างไร’
ดูสิ…ความรู้สึกสะใจ ความเท่ ลดลงหลายระดับภายในพริบตาเลยใช่ไหมล่ะ!
ขณะที่เขากำลังกระดากอาย ซ้ำยังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่นั้น ซูซิ่นก็เดินเข้ามาเช่นกัน “สหายอันหลินเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ชัดๆ ร
