“สมบูรณ์แบบเหลือเกิน!”
ศาสตราจารย์หยางอุทาน กอดหุ่นจักรกลบนพื้นแน่น
ราวกับกอดหญิงงามอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าเปี่ยมสุขและเคลิบเคลิ้ม
อันหลินกับซูเฉี่ยนอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ แสดงอาการงงงัน ศาสตราจารย์หยางผู้สุขุมลุ่มลึกในคราแรกหายไปไหนแล้ว ทำไมแลดูเหมือนคนวิปริตเลยล่ะ
หลังจากที่กอดหุ่นจักรกลตัวนั้นไว้เนิ่นนานแล้ว ศาตราจารย์หยางก็เริ่มได้สติ เงยหน้าขึ้นมองอันหลิน พูดอย่างตื่นเต้นว่า “สหายอันหลิน หุ่นยนต์ที่ยอดเยี่ยมปานนี้ เจ้าได้มาได้อย่างไร”
อันหลินเกาหัวเล็กน้อย พูดอย่างลำบากใจว่า “เรื่องนี้ข้าไม่บอกได้หรือไม่”
ศาสตราจารย์ได้ฟังก็พยักหน้า ไม่ซักไซ้ประเด็นนี้ต่ออีกเลย
สิ่งประดิษฐ์ที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ผู้ที่ประดิษฐ์ของสิ่งนี้ขึ้นมา เทคโนโลยีที่ยึดกุม ต้องบรรลุระดับเกินจินตนาการแน่นอน ความจริงในใจเขามีข้อสันนิษฐานประการหนึ่งแล้ว
“รู้สึกว่าหุ่นยนต์ของเจ้าจะไม่มีแหล่งพลังงานนะ” ศาสตราจารย์หยางพูดขณะที่มองวัตถุทรงกลมที่อยู่ใจกลางของกันดั้ม
อันหลินพยักหน้า พูดเสียงตื่นเต้นว่า “ใช่แล้วขอรับ จุดศูนย์กลางของหุ่นยนต์เป็นตันร้อยสัตว์ ทำให้พลังเทคโนโลยีและพลังแห่งสายเลือดหลอมรวมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่จะสร้างแหล่งพลังงานศูนย์กลางอย่างไรนั้น ข้าเองก็จนปัญญา”
ในข้อมูลที่เขาได้มาจากโบราณสถาน ไม่มีความรู้เกี่ยวกับการสร้างแหล่งพลังงานของหุ่นยนต์ ฉะนั้นแม้มีหุ่นจักรกลตัวนี้ ก็ใช้การไม่ได้
และเพราะเหตุนี้เ
