อง เขาจึงตัดสินใจหยิบของออกมาต่อหน้าศาสตราจารย์หยาง ลองดูว่ายอดนักวิทยาศาสตร์ที่เคยศึกษาเรื่องนี้จะมีหนทางแก้ไขหรือไม่
ศาสตราจารย์หยางดันแว่นที่สะท้อนแสงเล็กน้อย พูดด้วยสายตาที่กระเหี้ยนกระหือรือว่า “จุดสำคัญของการสร้างแหล่งพลังงานคือ การดูดซึมและเปลี่ยนถ่ายพลังงาน รวมถึงการสร้างเครือข่ายที่เชื่อมต่อกับจิตใจของเจ้านาย…เจ้ามาหาข้านับว่ามาถูกที่แล้ว ในแดนจิ่วโจวอันกว้างใหญ่แห่งนี้ เกรงว่าคงจะมีเพียงข้าที่ช่วยสร้างแหล่งพลังงานที่ได้มาตรฐานให้เจ้าได้”
“จริงหรือ เช่นนั้นข้าควรจะจ่ายค่าตอบแทนอย่างไร!” อันหลินดีใจเมื่อได้ยิน จึงพูดเหมือนกระดี่ได้น้ำ
เขารู้ว่าแหล่งพลังงานของหุ่นจักรกลไม่ใช่เรื่องธรรมดาทั่วไป การประดิษฐ์จำต้องทุ่มเทมหาศาล เขาเตรียมใจไว้แล้ว
ศาสตราจารย์หยางชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
อันหลินลังเลไม่แน่ใจ “สามแสนหินวิญญาณหรือ”
ศาสตราจารย์หยางส่ายหน้า ยิ้มบางๆ “ไม่คิดเงิน ข้าเพียงต้องการให้เจ้าทิ้งหุ่นยนต์ไว้ให้ข้าศึกษาเป็นเวลาสามวัน พอพ้นสามวัน ข้าจะคืนหุ่นยนต์พร้อมกับแหล่งพลังงานให้เจ้า!”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “สิ่งที่ท่านต้องการคือเทคโนโลยี?”
“ไม่โง่นี่นา…” ศาสตราจารย์หยางยิ้มละมุนแล้วพูดต่อว่า “ใช่แล้ว แม้ข้าจะมีการวิจัยศึกษาสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่ลึกซึ้งมากแล้ว แต่ก็เพิ่งเคยเห็นหุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบนี้เช่นนี้ ข้าหวังว่าจะได้ความรู้ใหม่จากการศึกษาภายในสามวันนี้”
“ก็ได้ แต่ท่านต้องประ
