ดิษฐ์แหล่งพลังงานให้ข้าสองอัน” อันหลินพยักหน้า ยื่นข้อเสนอเพิ่มอีกหนึ่งข้อ
อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรเสียหายสำหรับเขา แถมยังประหยัดเงินก้อนใหญ่ ความจริงแล้วก็นับว่าไม่เลวสำหรับเขาเลย
ศาสตราจารย์หยางชะงักไป “ทำไมกัน เจ้าจะเอาอีกอันไปไว้ใช้สำรองหรือ”
อันหลินส่ายหน้า “ไม่ใช่ เพราะข้ามีหุ่นยนต์แบบนี้สองตัว แต่เมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าขอแหล่งพลังงานสี่อันก็แล้วกัน กันไว้ดีกว่าแก้”
ศาสตราจารย์หยางได้ฟังก็แทบจะกระอักเลือด “เจ้าคิดว่าการสร้างแหล่งพลังงานไม่ใช้เงินหรือ พูดราคาออกไปเจ้าอาจจะตกใจตายได้เลยนะ! ให้แค่สองอัน ห้ามต่อรองแล้ว!”
อันหลินกับศาสตราจารย์หยางจึงตกลงกันตามนี้
เขาทิ้งเลือดส่วนหนึ่งไว้ที่ห้องวิจัย เพื่อเป็นวัสดุในการทำเครือข่ายจิตใจเชื่อมแหล่งพลังงาน จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับซูเฉี่ยนอวิ๋นอย่างพออกพอใจ เที่ยวเล่นต่อไป
“สมกับเป็นยอดนักวิทยาศาสตร์ สุดยอดจริงๆ สร้างได้แม้กระทั่งแหล่งพลังงาน” อันหลินอารมณ์ดี เดินเตร่พลางเอ่ยชมไปด้วย
ซูเฉี่ยนอวิ๋นยิ้มบางๆ “สหายอันหลินก็สุดยอดมากเช่นกัน ถึงได้มีหุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ท่าทางลืมตัวของศาสตราจารย์หยาง ข้าเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก”
ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่า อันหลินคิดว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นพูดเยอะขึ้นกว่าเมื่อก่อน ซ้ำยังใส่ใจขึ้นมากโข ดูสิ ชื่นชมเขายังมีระดับขนาดนี้!
ทั้งคู่เดินเที่ยวรอบๆ นอกจากไม่ได้เข้าไปในเขตหวงห้ามของราชวงศ์บางส่ว
