น สถานที่ที่น่าสนใจอื่นๆ ก็ไปมาแทบจะทั้งหมดแล้ว
ยามรัตติกาล อันหลินและพวกต้าไป๋ก็ได้กินอาหารเลิศรสของราชวังชิงมู่อย่างอิ่มหนำสำราญ
อาหารอันโอชะในวังไม่ใช่แค่เพียงรูปรสกลิ่นสีดีเลิศเท่านั้น แต่ยังมีของวิเศษของป่าถูกเติมลงไปไม่น้อย ทั้งอร่อยและเป็นการบำรุงร่างกาย เพิ่มพลังยุทธ์โดยไม่รู้ตัว
อันหลินจึงชื่นชมไม่ขาดปาก สวาปามจนพุงป่องออกมา
ต้าไป๋เป็นสุนัขตัวจิ๋วมาตลอดทั้งวัน เมื่อเห็นอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ก็กลับร่างเป็นสุนัขตัวใหญ่อีกครั้ง ไม่มีจุดประสงค์อื่นใด เพียงแค่อยากกินให้ได้มากขึ้นเท่านั้น
หนึ่งวันที่เต็มไปด้วยความสุขก็ได้ผ่านไปด้วยประการละฉะนี้
วันต่อมา อันหลินกับซูเฉี่ยนอวิ๋นก็กลับมาที่ห้องวิจัยของศาสตราจารย์หยางอีกครั้ง
อันหลินเห็นกันดั้มของตัวเองถูกศาสตราจารย์หยางชำแหละออกเป็นชิ้นๆ ฉับพลันตกตะลึง
“ศาสตราจารย์หยาง ท่านทำอะไรน่ะ!” อันหลินลนลานแล้ว ราวกับเห็นของรักของหวงของตนถูกเด็กน้อยกระแทกจนแหลกอย่างไรอย่างนั้น
ศาสตราจารย์หยางช้อนตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “นี่มันเห็นอยู่ทนโท่ไม่ใช่หรือ ข้ากำลังศึกษาอยู่อย่างไรเล่า”
อันหลินเบิกตามองชิ้นส่วนอะไหล่นับร้อยนับพันชิ้นที่กองเต็มพื้น สูดลมหายใจเข้าลึก “ท่านแน่ใจนะว่าจะกลับสู่สภาพเดิมได้”
ศาสตราจารย์หยางยิ้มอ่อนโยน พูดเสียงหนักแน่นว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าเป็นมืออาชีพ!”
อันหลินทนมองต่อไปไม่ได้แล้ว จึงลากซูเฉี่ยนอวิ๋นออกไปข้างนอก ทนดูลูกรักของ
