ตัวเองถูกแกะออกเป็นชิ้นส่วน เจ็บปวดใจและไม่สบายใจเอาเสียเลย!
ตอนนี้ทำได้เพียงภาวนาให้ศาสตราจารย์หยางแห่งวงการบำเพ็ญเซียนท่านนี้ ช่วยมีความรับผิดชอบหน่อย อย่าเป็นเหมือนศาสตราจารย์บางคนในประเทศ
เมื่อเขาเดินออกมาแล้ว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานดังขึ้นข้างหู “เจ้า…มือ…”
อันหลินกะพริบตา เมื่อเห็นว่าใบหน้างามหยาดเยิ้มของหญิงตรงหน้าแดงก่ำ และรู้สึกได้ว่ามือของตนกำลังกุมมือเล็กที่อ่อนนุ่มปวกเปียกราวกับไร้กระดูก ก็ตกใจจนรีบปล่อยมือเป็นพัลวัน “อา ขอโทษนะ หุนหันชั่วขณะน่ะ…”
“ไม่…ไม่เป็นไร” ซูเฉี่ยนอวิ๋นส่ายหน้าเล็กน้อย เมื่อสงบสติอารมณ์แล้วก็พูดเสียงเบาว่า “พี่ฉางเอ๋อบอกว่า จับมือกับชายอื่นไม่ตั้งท้อง จูบจึงจะท้อง”
อันหลินชะงักอยู่กับที่ ในใจเหมือนมีฝูงสัตว์นับหมื่นวิ่งห้อผ่านไป
จูบจึงจะท้องงั้นเหรอ
พี่ฉางเอ๋อคนนี้สอนน้องซูเฉี่ยนอวิ๋นแบบนี้มันดีจริงๆ เหรอ!
แต่ว่านะ เขาไม่กล้าพูดเรื่องความรู้ทางสรีรวิทยาที่ถูกต้องกับซูเฉี่ยนอวิ๋นหรอก
การรนหาที่ตายแบบนี้ อาจถูกพี่ฉางเอ๋อตบจนตายได้!
ระหว่างทางกลับ อันหลินก็พบกับบุรุษที่แต่งตัวหรูหรา รูปโฉมงดงามยิ่งนักคนหนึ่ง
“พี่รอง ท่านจะไปไหนหรือ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นทักทายชายคนนั้นยิ้มๆ
อันหลินนึกขึ้นได้ว่า ซูเฉี่ยนอวิ๋นมีพี่ชายสองคนคือ ซูกู่กับซูซิ่น ดูท่าทางชายคนนี้จะเป็นซูซิ่น พี่รองของนาง
ซูซิ่นมีผิวขาวหยวกงามละเอียด ใบหน้างามสะคราญเป็นอย่างยิ่ง
ตั้งแต่อันหลินได้
