พบเขา ก็เกิดความรู้สึกตะลึง ใช้คำว่างดงามมานิยามตัวเขา มันช่างเหมาะสมเสียนี่กระไร!
ควรจะพูดว่าสมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน กรรมพันธุ์ดีได้ไหม…
ซูซิ่นหันกลับมา เมื่อเห็นผู้มาเยือน ดวงหน้าที่งดงามมีรอยยิ้มรักใคร่เอ็นดูปรากฏให้เห็นทันที “วันนี้ไต้ซือกระบี่เจียงหย่าหนานจะมาถ่ายทอดวิชาความรู้ที่วัง ข้ากำลังจะไป เจ้าสนใจอยากไปด้วยกันไหม”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นได้ฟังตาก็เป็นประกาย “ได้เลย ความจริงข้าก็สนใจการฝึกกระบี่มากอยู่เหมือนกัน”
ซูซิ่นพยักหน้า จากนั้นก็เบนสายตามองอันหลิน ถามอย่างสงสัยว่า “สหายท่านนี้คือ…”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นตบหน้าผากอย่างมึนงง พูดอย่างรู้สึกผิดว่า “อ้อ เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของข้า ชื่ออันหลิน ท่านนี้เป็นพี่ชายข้า ซูซิ่น”
หลังผ่านการแนะนำของซูเฉี่ยนอวิ๋น อันหลินกับซูซิ่นก็ทักทายกันและกัน จากนั้นทั้งสามก็เดินไปพร้อมกัน
ต่อมา ซูซิ่นมักจดจ้องอันหลินอยู่บ่อยครั้ง มันช่างน่าสงสัยเหลือเกิน
สายตานั้นทำเอาอันหลินอึดอัดเล็กน้อย เขาที่มีประสบการณ์โชกโชน จึงเกิดการคาดเดาไม่ดีบางประการขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
หรือว่า…ซูซิ่นคนนี้จะสนใจเขา
