อันหลินกับซูเฉี่ยนอวิ๋นเดินเคียงคู่กันมาถึงวังชิงมู่
วังชิงมู่ใหญ่โตโอ่อ่ายิ่งนัก ไม่ได้มีเพียงตำหนักกว้างใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีขุนเขาที่มีทิวทัศน์ดุจภาพเขียน ทะเลสาบใสแจ๋วปานหินหยก รวมถึงทุ่งดอกไม้ที่มีบุปผชาตินับหมื่นพัน
อดพูดไม่ได้ว่า ทัศนียภาพภายในพระราชวังแห่งนี้งดงามมากเหลือเกิน
ทั้งคู่เที่ยวเล่นอย่างถึงอกถึงใจ ราบรื่นไร้อุปสรรคตลอดทาง
นอกจากจะมีสายตาประหลาดของเหล่าชาวประชาที่คอยเมียงมองอันหลินแล้ว ไม่มีเรื่องอื่นใดเกิดขึ้น
“ข้างหน้าก็คือห้องวิจัยหมายเลขหกของวังเรา อยากไปดูไหม” ซูเฉี่ยนอวิ๋นชี้บ้านซึ่งก่อจากหินหยกที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าแล้วพูดขึ้นมา
“ห้องวิจัยหรือ เกี่ยวข้องกับการวิจัยเทคโนโลยีและการบำเพ็ญเพียรไหม” อันหลินถามด้วยนัยน์ตาที่เป็นประกาย
“อืม ใช่แล้ว มันเป็นสถานที่วิจัยของศาตราจารย์หยาง นักวิทยาศาสตร์แห่งราชวงศ์เรา ภายในมีของน่าสนใจมากมายเชียวล่ะ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างที่พูด ลักยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวเป็นยองใยของนาง แลดูน่ารักจับใจยิ่งนัก
“ไป เราไปดูกันเถอะ!” อันหลินได้ยินดังนั้นก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที
เขามีความสงสัยและความอยากรู้อยากลองกับเรื่องที่ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีกับการบำเพ็ญเพียรเป็นอย่างมาก
เมื่อผลักประตูเหล็กบานนั้นออก สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือเครื่องจักรกลแปลกใหม่นานาชนิด และมีศาสตราวุธจานเจ็ดดาวทั้งหลายแหล่แขวนอย่างล้นหลาม
“โอ้โฮ…ของมี
