่ยทันที “พี่อัน ข้ากลิ้งออกมาจากท้องของแม่ข้าอย่างจริงแท้แน่นอน เป็นสุนัขเพศผู้ของแท้! ส่วนเรื่องที่เหมือนผู้ชาย โปรดปรานหญิงงาม ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม”
อันหลินเคร่งขรึม “เช่นนั้นหากให้เจ้าเลือกระหว่างหลานเยว่กับชิงหัวมาเป็นเมีย เจ้าจะเลือกใคร!”
คราวนี้ต้าไป๋เริ่มลำบากใจขึ้นมาบ้างแล้ว ย่นหน้าเล็กน้อย ใบหน้าแสดงอาการลังเล
อันหลินพรูลมหายใจ ในเมื่อยังลังเล นั่นหมายความว่ารสนิยมของต้าไป๋ยังไม่บิดเบี้ยวจนถึงขั้นกู่ไม่กลับ ยังมีหนทางเยียวยา!
ต้าไป๋พูดอย่างจนปัญญาว่า “เมียช่างเลือกยากเสียจริง หลานเยว่งดงามเพียงนี้ เสียดายที่คลอดลูกสุนัขไม่ได้ ชิงหัวคลอดลูกสุนัขได้ แต่น่าเสียดายรูปร่างหน้าต่างธรรมดาเกินไป ไม่มีทรวดทรงองค์เอวด้วยซ้ำ”
อันหลินได้ยินก็รู้สึกหน้ามืด
พับผ่าสิ! สุนัขตัวเมียไม่ใช่มนุษย์เสียหน่อย จะเอาทรวดทรงองค์เอวมาจากไหน
ให้ตายเถอะ! ที่แท้ต้าไป๋ก็ลังเลเรื่องนี้ เกินเยียวยาแล้วจริงๆ!
จู่ๆ อันหลินก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง “ต้าไป๋ พ่อเจ้าชอบมนุษย์สาวเหมือนเจ้าไหม”
เขาต้องเริ่มศึกษาจากด้านกรรมพันธุ์ หากว่าเป็นถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์ ต่อให้เขาทำอะไรก็เปล่าประโยชน์
ต้าไป๋ยิ้มชั่วร้าย พูดอย่างกระหยิ่มใจว่า “แน่นอนสิ จำได้ว่าตอนนั้น พ่อข้านี่แหละที่พาข้าไปเที่ยวซ่องนางโลม แถมพวกเรายังมีฉายาอันลือเลื่องด้วย ชื่อว่าคู่หูเจ้าสำราญ!”
อันหลินได้ฟังก็แน่นิ่งไป
ให้ตายสิ! มันน่ากลัว
