หญิงชุดม่วงอีกด้านหนึ่งก็พยักหน้าอย่างขวยเขิน ขับขานบทเพลงขึ้นมาอีกครั้ง
ต้าไป๋จึงเริ่มเล่นต่อด้วยความรื่นเริง
จากนั้น…หญิงที่สวมตู้โตว[1]สีแดงแพ้
ต้าไป๋กลืนน้ำลายเอื๊อก ถามอย่างลุ้นระทึกว่า “เจ้าจะดื่มหรือว่า…”
หญิงสวมตู้โตวสีแดงหน้าแดงเรื่อ ลูบไล้เรือนร่างของตน เอ่ยถามอย่างอ้อนออดว่า “พี่ไป๋คิดว่าอย่างไรเล่า”
“โฮ่งๆ ๆ!” ขาทั้งสองข้างของต้าไป๋ยกขึ้นพลางแผดเสียงดังลั่น
โครม!
ประตูถูกแตะจนเปิดอ้า “โฮ่งบ้าโฮ่งบออะไร!”
“ใครบังอาจทำลายอารมณ์อันสุนทรีย์ของข้า โฮ่ง!” ต้าไป๋กำลังชมถึงจุดตื่นเต้นเร้าใจ แต่กลับถูกรบกวน จึงอดโกรธกริ้วไม่ได้
“ข้าเอง” ชายหนุ่มเดินเข้าไป จ้องต้าไป๋อย่างเย็นชา
เมื่อต้าไป๋เงยหน้ามอง ขาสองข้างก็สั่นระริก “พี่…พี่อัน เจ้ามาได้อย่างไร!”
ผู้มาเยือนคืออันหลินนั่นเอง เขาเข้ามาก็เห็นหญิงสาวมากมายรุมล้อมพะเน้าพะนอสุนัขสีขาวตัวเขื่อง
เหตุการณ์ในตอนนี้ แม้แต่ตัวเขาเอง ก็อดเหม่อลอยไม่ได้เช่นกัน
แม่เล้าที่เดินตามอันหลินมาพบว่าสุนัขที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายตัวนั้น ขานชายคนตรงหน้าว่าพี่อัน ใบหน้าก็ทอความเคารพนับถือยิ่งกว่าเดิม แถมยังแอบส่งสัญญาณให้สาวใช้ข้างตัวไปเรียกดาวเด่นแห่งหอธารวสันต์มาอีกด้วย
“ข้ามาเยี่ยมเยือนสถานที่เสวยสุขของเจ้า คงไม่ได้รบกวนเจ้าหรอกนะ” อันหลินฉีกยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับไม่สู้ดีเอาเสียเลย
“พี่อันเดินทางมาเยี่ยมเยือน จะรบกวนได้อย่างไร มาเลย มาเล่นสนุกด้วยกัน ม
