เฉินชิงหางถูกจับตัวเข้าหอสยบปีศาจ ส่วนความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ และความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับเมิ่งจือก็ถูกลบเลือนไปช้าๆ
ภายในหอไม่มีสิ่งใดเลย มีเพียงความมืดสลัว
เขาทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงนอนหลับใหล
เมื่อหลับไป ตื่นมาคราวหน้า เขาก็คือเฉินชิงหางอย่างแท้จริงแล้วสินะ…ไม่ใช่ปิงฝู ไม่ใช่ของเล่นของเมิ่งจู แต่มีชีวิตอยู่ต่อไปในฐานะความภาคภูมิใจของสำนักเซียนหมื่นชีวิต
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด
เขาได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว สติเริ่มคืนกลับมาช้าๆ…
เฉินชิงหางฟื้นแล้ว ลุกขึ้นจากกองผลึกสีขาวที่แตกละเอียด
จากนั้นเขาก็เห็นยอดเขาแสงสวรรค์ที่ถูกพายุหิมะถล่ม ซากศพมากเหลือคณานับที่นอนเกลื่อนกลาด เห็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่มากมายกำลังจดจ้องเขา
เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเห็นร่างที่กำลังรบราฆ่าฟันกันเหล่านั้น ในที่สุดก็ตื่นจากภวังค์ ยิ้มอย่างขมขื่น “ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง…”
ไม่นาน ผู้อาวุโสคนหนึ่งของสำนักเซียนหมื่นชีวิตก็ก้าวออกมา ตะโกนถามเขาเสียงดังว่า
“เจ้าคือเฉินชิงหางหรือปิงฝู!”
เฉินชิงหางหรือ…ปิงฝูงั้นหรือ
ความทรงจำค่อยๆ ผุดขึ้นมาในสมอง อดีตเหล่านั้นยังคงชัดเจนแจ่มแจ้ง
เขานิ่งงัน จากนั้นก็เบิกตากว้าง จ้องเหล่าผู้อาวุโสของสำนัก ตะโกนเสียงดังลั่นเช่นเดียวกันว่า “พวกท่านทำงานกันอย่างไร ไหนเล่าที่บอกว่าจะลบความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับแดนศักดิ์สิทธิ์แดนเหมันต์ให้ข้า ทำไ
