มตอนนี้ข้าถึงยังจำได้ชัดเจนเช่นนี้!”
เหล่าผู้อาวุโสของสำนัก “…”
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีธารน้ำแข็งยาวสุดลูกหูลูกตาโอบล้อมเจ้าแห่งยอดเขาสามคนไว้
หญิงผมงามที่มีรูปโฉมสะคราญคนหนึ่งเหาะลงมาจากท้องนภา มาโผล่ตรงหน้าเฉินชิงหางแล้วกอดเขาไว้แน่น
นางก็คือเมิ่งจือ สังฆราชินีองค์ปัจจุบันของแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์
“ของเล่น ข้ามารับเจ้ากลับไปแล้ว ไปกันข้าเถอะ ได้ไหม…”
สังฆราชินีที่ยืนตระหง่าน ณ ขอบฟ้า ประมือกับยอดฝีมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่าสามคนเพียงลำพังก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับทึ้งเสื้อของเฉินชิงหางแน่นประหนึ่งหญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งตื่นเต้นและกระวนกระวาย
เฉินชิงหางได้สติ ผลักเมิ่งจือออก “ไม่…พ่อข้ายังอยู่ที่นี่ ข้ารับปากเขาแล้วว่าจะไม่ไปจากสำนักเซียนหมื่นชีวิต”
“ใครบอกว่าพ่อเจ้าอยู่ที่นี่ ตอนนี้พ่อเจ้าถูกข้าจับไปยังวังเทพหิมะแล้ว” เมิ่งจือหลบสายตา พูดด้วยความรู้สึกผิด
“หา” เฉินชิงหางเบิกตากว้างอีกครั้ง
“อืม…คราแรกข้าตั้งใจจะใช้พ่อเจ้ามาแลกกับตัวเจ้า แต่สำนักเซียนหมื่นชีวิตไม่ยอม ข้าจึงขังพ่อเจ้ามาตลอด…” ยิ่งพูดเสียงของเมิ่งจือก็ยิ่งอ่อนลง ราวกับเป็นเด็กผู้หญิงที่กระทำความผิดอย่างไรอย่างนั้น
มุมปากของเฉินชิงหางกระตุก หากความทรงจำของเขาถูกลบล้าง ต้องลงมือจัดการสังฆราชินีองค์นี้โดยไม่ลังเลแน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้…
“เอาเถอะ ข้ายอมกลับไปกับเจ้า แต่เจ้าต้องรับปากข้าว่า เมื่อถึงแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์แล้ว จะ
