ปล่อยตัวพ่อข้า” เฉินชิงหางพูดเสียงเข้ม
“มันแน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้ในแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ นอกจากจักรพรรดินีแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับข้า!” เมิ่งจือยิ้มหวานหยด ดวงตาจับจ้องชายคนตรงหน้า ยังเป็นเฉกเช่นเมื่อหลายร้อยปีก่อน
ตูม!
เจ้าแห่งยอดเขาทั้งสามบนนภาทลายธารน้ำแข็ง ได้เห็นเฉินชิงหางกับเมิ่งจือ อากัปกิริยาก็เริ่มถมึงทึงขึ้นมา
“ชิงหาง อย่าหลงงมงายอีกเลย เจ้าต้องรู้ว่า หากเจ้ายังตัดสินใจผิดพลาดอีก ต่อไปสำนักเซียนหมื่นชีวิตก็ไม่มีที่ให้เจ้าอยู่อีกแล้ว!” หญิงชราแห่งยอดเขาแสงสวรรค์กำคทาแน่น กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
คนที่นางชื่นชมมากที่สุดในสำนักเซียนหมื่นชีวิตก็คือเฉินชิงหาง คนที่รู้สึกปวดใจที่สุดก็เป็นเขาเช่นกัน
เฉินชิงหางเงยหน้ามองหญิงชรา ส่งยิ้มอ่อนโยน “ยายเฒ่าเซียว ขอบคุณที่ท่านคอยดูแลเสมอมา เพียงแต่ว่าครั้งนี้ ข้าจำต้องเลือกทางนี้”
“ไปกันเถอะ…” เขาหันหน้ามองเมิ่งจือ
เมิ่งจือพยักหน้ารัวๆ เรียกมังกรน้ำแข็งทั้งเก้าที่กำลังต่อสู้กับภูตพิทักษ์ค่ายกลกลับมา พาเฉินชิงหางพุ่งทะลุค่ายกล หลบหนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว ผู้ที่ติดตามอยู่ข้างหลัง คือเจ้าแห่งวังระดับหวนสู่ความว่างเปล่าสองนาง รวมถึงสาวหิมะที่ยิ่งใหญ่สมคำร่ำลืออีกหลายสิบชีวิต
เจ้าแห่งยอดเขาและเหล่าผู้อาวุโสไม่ได้ตามล่า หากพ้นจากอาณาเขตคุ้มกันของค่ายกล พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเมิ่งจือ
ศึกครานี้ พวกเขาปราชัย…
ดวงอาทิตย์ลาลับเส้นขอบฟ้าแล้ว ดวง
