ยว่าเวลาสั้นๆ ไม่ถึงครึ่งวัน ที่นี่จะกลายเป็นซากปรักหักพัง กลายเป็นยอดเขาที่อัปลักษณ์ที่สุดในบรรดาห้ายอดเขา
เขานอนอยู่บนเนินหินขนาดใหญ่ ทอดมองดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้า ปล่อยให้ความคิดโลดแล่นไปไกล
ทำไมชายผมเงินต้องบอกเรื่องระเบิดพลีชีพกับตนด้วย ทำไมความทรงจำของเฉินชิงหางถึงไม่ถูกลบเลือน เรื่องพวกนี้เขาไม่อาจรู้ได้เลย
สงครามที่เกิดขึ้นกะทันหัน มีลูกศิษย์สำนักล้มตายกันระนาว แม้แต่ผู้อาวุโสก็สิ้นชีพไปหลายคน
จางเหยียน อัจฉริยะแห่งรุ่นหนุ่มสาวที่เขาเพิ่งรู้จัก ก็กลายเป็นเถ้าธุลีท่ามกลางระเบิดพลีชีพอันน่ากลัวนั่น
อดพูดไม่ได้ว่า นี่แหละหนอความโหดเหี้ยมของศึกแห่งวงการบำเพ็ญเซียน ไม่แน่ว่าอาจมียอดฝีมือคนหนึ่งโผล่พรวดออกมา ไม่ถูกชะตากับตน ฟาดตนให้ตายในฝ่ามือเดียวก็เป็นไปได้
“เฮ้อ…ทั้งๆ ที่อยู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว ทำไมถึงยังรู้สึกอ่อนแออยู่ดี” อันหลินลอบรำพันกับตัวเอง
เขาคิดว่าตัวเองเหมือนโคนัน ไปที่ไหนเกิดเรื่องที่นั่น แถมส่วนใหญ่ก็เป็นเหตุการณ์ร้ายแรงถึงชีวิตอีกด้วย
ทั้งที่อยู่ในวัยข่มระดับกายแห่งมรรค แต่ศัตรูที่พบเจอกลับเป็นยอดฝีมือระดับแปลงจิตและหวนสู่ความว่างเปล่า จะให้มีชีวิตอยู่อย่างไร
พอคิดถึงปัญหาประการนี้ เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ไม่รู้เพราะเหตุใด แววตาของเขาเริ่มสังเกตเห็นดวงดาวที่ไม่กะพริบดวงหนึ่ง
ดาวดวงนั้นกลมกลึง แสงค่อนข้างนวลสว่าง ประดุจดวงจันทร์ดวงเล็กๆ มันประดับประดาอยู่บนท้
