ใบหน้ากลับแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ปาดน้ำตาบนพวงแก้มของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเบามือ ตอบว่า “ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นสัญชาตญาณที่อยากปกป้องเจ้านายของของเล่นกระมัง”
กลางนภา เทียนอู่จวินฮึดฮัดในลำคอ ขณะที่กำลังจะลงมือกำจัดปีศาจร้ายสองตนนี้อีกหน
เฉินหวังฮ่าวกลับหายตัวมาโผล่หน้าเฉินชิงหาง “ผู้อาวุโสโปรดยั้งมือ เขาคือเฉินชิงหาง เป็นลูกชายของข้า! เขาถูกปีศาจร้ายลุ่มหลงขาดสติในตอนที่สูญเสียความทรงจำ ถึงได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ เมตตาไว้ชีวิตเขาได้หรือไม่!”
“เขาคือเฉิงชิงหางงั้นหรือ!” เทียนอู่จวินได้ฟังก็ออกอาการตกใจ
เขาเพ่งมองเจ้าแห่งวังชุดสีฟ้าเลือดอาบที่ล้มอยู่ตรงนั้น ครุ่นคิดเล็กน้อยก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้คร่าวๆ
เฉินชิงหางมีพรสวรรค์เลิศล้ำ หากกลับตัวกลับใจ หวนสู่สำนักอีกครา ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
เทียนอู่จวินเอ่ยปากหลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งว่า “โทษประหารละได้ แต่เขากลายเป็นเจ้าแห่งวังศักดิ์สิทธิ์แล้ว เข่นฆ่าลูกศิษย์สำนักเรานั้นเป็นความจริง เฉินหวังฮ่าว ข้าขอสั่งให้เจ้าพาเขากลับสำนัก กักขังอยู่ในหอสยบปีศาจหนึ่งพันปีเพื่อชดใช้ความผิด และใช้หอสยบปีศาจลบล้างความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ให้หมด!”
เมื่อได้ฟังคำของเทียนอู่จวิน เมิ่งจือก็ชะงักงัน จากนั้นบีบกระจกจนแหลกละเอียด
นางจดจ้องเฉินชิงหางอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากอ่อนนุ่มแตะลงไปอย่างแผ่วเบา
จากนั้น ริมฝีปากของเขาก็สัมผัสถึงความอุ
