งดังก้องดุจอสนีบาต
ตูม!
มังกรน้ำแข็งยาวหลายร้อยจั้งแหลกสลายเพราะพลังของฝ่ามือ แม้แต่เมิ่งจือก็ถูกผลักลงพุสธา
ผิวดินแตกระแหงโดยพลัน ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเศษธุลีภายใต้หนึ่งฝ่ามือ
“ปรมาจารย์เทียนอู่จวินลงมือแล้ว นางปีศาจตนนั้นไม่รอดแน่!” เฉินหวังฮ่าวโล่งอก พูดด้วยรอยยิ้ม
“เมิ่งจือ!” เฉินชือหางมองหญิงสาวที่ถูกอัดให้จมดิน พลันหัวใจก็กระตุก เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
หญิงที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ผมยาวสีเงินเปื้อนคราบเลือดกัดฟัน ตะเกียกตะกายออกจากฝ่ามือยักษ์
นางเงยหน้าอย่างยากเย็น สิ่งที่รอคอยนางคือลำแสงสีทองที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่สิ้นสุด
ลำแสงสีทองแต่ละเส้น ทัดเทียมกับการโจมตีสุดกำลังของยอดฝีมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่า
พวกมันหลั่งไหลลงมาปานหยาดน้ำฝน เพียงพอจะชะล้างทุกสรรพสิ่งในโลกหล้า!
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง ชายที่สวมชุดสีฟ้าคนหนึ่งก็ยืนขวางนางและชูกระบี่ดาวหมาป่าขึ้น
“ลูกพ่อ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ” เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวของเฉินหวังฮ่าวดังอยู่ไกลๆ
เพียงครู่เดียว การระเบิดอันรุนแรงก็กลบเสียงตวาดของเฉินหวังฮ่าว
แผ่นดินถูกความร้อนระอุของแสงกระบี่ระเบิดจนเป็นหลุมดำสนิท
เมื่อฝุ่นควันมลายไปแล้ว เฉินชิงหางที่ขวางอยู่เบื้องหน้าเลือดอาบ หงายหลังช้าๆ จมสู่อ้อมอกของเมิ่งจือ
เมิ่งจือกอดเฉินชิงหางด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาล้นทะลักออกมา “ทำไม…ทำไมต้องทำเช่นนี้เพื่อข้า…”
เลือดไหลออกจากมุมปากของเฉินชิงหาง แต่
