ทุกครั้งที่เกิดการพุ่งชนดังตูมตาม ล้วนทำให้พสุธาทรุดตัวและแตกร้าว แผ่นดินเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
แต่เฉินหวังฮ่าวกลับกัดฟันอดทน รอให้บุตรชายของตนฟื้นคืนสติ
“ข้า…ข้าคือเฉินชิงหางหรือ” ผ่านไปครู่หนึ่ง ปิงฝูกุมศีรษะพร้อมกับพึมพำกับตัวเอง
พอเฉินหวังฮ่าวได้ฟังก็สั่นระริก พูดอย่างดีใจว่า “ใช่…เจ้าชื่อเฉินชิงหาง! เจ้าจำได้แล้วหรือ ฮ่าๆ ในที่สุดลูกชายข้าก็กลับมาแล้ว!”
“ไม่สิ…ตอนนี้น่าจะเป็นลูกสาว”
“แต่ไม่เป็นไร ต่อไปเจ้าชื่อเฉินชิงชิงก็แล้วกัน!” เฉินหวังฮ่าวนึกขึ้นได้ จึงรีบพูดเสริมทันควัน
ปิงฝู “…”
“ท่านพ่อ ข้าเป็นผู้ชาย หน้าอกเป็นของปลอม” เฉินชิงหางถอดหายใจแล้วเอ่ยปาก
เฉินหวังฮ่าวมองเฉินชิงหางอึ้งๆ นัยน์ตามีทั้งความเต็มตื้นและความตื่นเต้น “ฮ่าๆ ในที่สุดเจ้าก็เรียกข้าว่าพ่ออีกครั้งแล้ว นานแล้วที่ไม่ได้ยินใครเรียกเช่นนี้!”
“ปิงฝู…เมื่อ…เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ” เมิ่งจือมองชายหนุ่มที่คุกเข่าอย่างตะลึง ใบหน้ามีแต่ความไม่เชื่อ ประหนึ่งว่าความเชื่อสำคัญบางอย่างถล่มทลายอย่างไรอย่างนั้น ร่างอรชรเริ่มสั่นเทิ้มขึ้นมา
ความจริงประการนี้เด่นหราอยู่ตรงหน้า ทำให้นางรับมันไม่ได้
ขณะนั้นเอง ฝ่ามือสีทองก็ลอยมาจากท้องฟ้า บดบังเวหาในรัศมีสามพันจั้ง
ปราณหยวนมโหฬารพันลึกกระเพื่อมดุจผืนทะเล นภาลัยกลายเป็นสีทองผ่องอำไพภายใต้ฝ่ามือนี้ มิติถูกพันธนาการ ไม่มีผู้ใดหลบฝ่ามือนี้พ้น
“นางปีศาจ ตายเสียเถอะ” กระแสเสีย
