ไม่ใช่เพราะความสามารถของเขาน่ากลัว แต่เป็นเพราะ…
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
ชายสวมชุดขาวคนนั้นเหาะลงมา พูดอย่างอ่อนโยน
ใช่แล้ว ชายหนุ่มที่สังหารสาวหิมะระดับแปลงจิตในเสี้ยววินาทีคือเซวียนหยวนเฉิง!
อันหลินส่ายหน้าหวือ โพล่งออกไปว่า “ไม่…ไม่เป็นไร พี่เฉิง ไยเจ้าถึงสุดยอดขนาดนี้แล้วล่ะ ใช้โปรแกรมโกงยี่ห้ออะไรหรือ”
เซวียนหยวนเฉิงชะงัก เมื่อได้สติก็ตบกระบี่หนักไร้คมในมือปุๆ ชี้แจงว่า “ต้องยกความดีความชอบให้กระบี่พิศวงที่ท่านพ่อเก็บไว้ที่สำนัก มันมีพลังจิตวิญญาณแห่งกระบี่ ข้าต้องใช้พลังแห่งสายเลือด จึงจะหยิบยืมพลังของมันได้!”
อันหลินได้ฟังก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมา “สุดยอดไปเลย อาวุธเซียนของข้าไม่มีคุณสมบัติแบบนี้เลย…”
กระบี่พิชิตมารไม่มีจิตวิญญาณแห่งกระบี่ แต่ตะปูข้ามมิติของเขามีจิตวิญญาณนะ ทำไมเวลาเขาใช้ตะปูข้ามมิติถึงไม่มีความรู้สึกพิเศษอะไรเลยล่ะ…
“จริงสิอันหลิน ขอบคุณเจ้ามากที่เสี่ยงอันตรายมาส่งข่าว ตอนนี้เจ้าพาทังซือหยวนออกจากที่นี่ก่อนเถอะ” เซวียนหยวนเฉิงพูดด้วยความซาบซึ้ง
อันหลินพยักหน้า เขาอยากไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว จึงขี่ก้อนอิฐสีดำออกจากยอดเขาแสงสวรรค์ที่ไฟสงครามยังคงดุเดือดทันที
ทังซือหยวนหมดแรง เหลือพลังต่อสู้ไม่เท่าไหร่แล้ว จึงไม่มีปฏิกิริยาอะไร ขี่กระบี่เหาะตามอันหลินไป
ในตอนนั้นเอง เสียงโหยหวนก็ดังไปทั่วสมรภูมิรบ
พญาหงส์น้ำแข็งตัวใหญ่ยักษ์ประดุจกระบี่คมสีฟ้าพุ่งขึ้นฟ้า ก่
