จ้ารู้ไหมว่าข้าขาดทุนกี่หมื่นหินวิญญาณ!”
ข่วงเร่อเบิกตากว้าง “เท่าใด”
อันหลินหายใจถี่กระชั้น “หากเจ้าแพ้การแข่งขัน ข้าจะได้สามแสนหินวิญญาณ! ถึงจะให้เจ้าหนึ่งแสนหินวิญญาณ แต่ก็ได้กำไรสองแสน ทว่าเจ้าชนะการแข่งขัน ข้าจึงถูกหักไปหนึ่งแสนหินวิญญาณ แล้วเจ้าก็ไม่ยอมคืนหนึ่งแสนหินวิญญาณให้ข้า ตามหลักการแล้ว…เท่ากับว่าข้าขาดทุนสี่แสนหินวิญญาณ!”
ข่วงเร่อยกมือขึ้นเกาหน้า นัยน์ตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทิ้ม “สหาย เจ้าเดิมพันเยอะไปหน่อยนะ หากข้าเป็นเจ้า ขาดทุนมากมายปานนี้ คงฆ่าตัวตายไปนานแล้ว!”
อันหลินกุมอก ให้ตายสิ พอพูดแบบนี้ ก็รู้สึกคิดสั้นขึ้นมาแล้วจริงๆ…
ช่วงเร่อ “เห็นเจ้าอนาถเช่นนี้ งั้นข้าจะคืนให้ห้าหินปราณก็แล้วกัน”
อันหลิน “คืนข้ามาให้หมด!”
ข่วงเร่อ “งั้นก็ไม่มีปัญหา จากนั้นข้าก็จะบอกเรื่องที่เจ้าติดสินบนข้าให้นายน้อยเซวียนหยวน”
อันหลินหน้ามืด “พับผ่าสิ!”
ด้วยประการละฉะนี้
อันหลินน้ำตาอาบหน้ากลับมาหาเซวียนหยวนเฉิง ลูบแหวนมิติของตนด้วยความปวดใจ
ขาดทุนไปหนึ่งแสนห้าหมื่นหินวิญญาณเชียวนะ…
ไม่สิ…สามแสนห้าหมื่นต่างหาก!
เมื่อเห็นท่าทางของอันหลิน เซวียนหยวนเฉิงกลับยิ้มอย่างอ่อนโยน “สหายอันหลิน เจ้าลองเดาสิว่าข้าเตรียมอะไรให้เจ้า”
อันหลินสงบสติอารมณ์ ถามอย่างสงสัยว่า “อะไรหรือ”
ในตอนนั้นเอง หญิงที่มีทรวดทรงองค์เอวก็ก้าวออกมาจากด้านหลังเซวียนหยวนเฉิง ใบหน้างดงามยังซีดเซียวอยู่บ้าง แต่กลับดูเย้ายวนใจ
