ามชอบไม่เหมือนกัน คุยกันไม่ถูกคอ อึดอัดตลอดการสนทนา แบบนี้ทังซือหยวนก็จะไม่สนใจตน เขาก็จะสามารถถอนตัวออกจากเรื่องนี้ได้
เยี่ยมไปเลย!
ขณะที่อันหลินกำลังลอบดีใจกับไอเดียของตนนั้น
ทังซือหยวนได้ยินดวงตาก็เป็นประกาย สหายอันหลินคนนี้…เถรตรงจังเลย!
ไม่ประจบชาที่นางชง ตรงไปตรงมา ช่างเป็นคนที่ซื่อตรงอะไรปานนี้…
ทังซือหยวนไม่โกรธเลยสักนิด กลับกันถามอย่างฉงนใจด้วยซ้ำว่า “เช่นนั้นแล้วสหายอันหลิน ปกติเจ้าชอบอะไรหรือ”
อันหลินพูดเสียงเคร่งขรึมว่า “ขี่สุนัข” (หึ ความชอบที่แปลกประหลาดแบบนี้ นางต้องตกใจ จากนั้นก็ไม่สนใจเราเลยสักนิดแน่ๆ)
ทังซือหยวนได้ฟังก็ชะงัก
แต่ทว่าไม่นาน นางก็ได้สติ กล่าวยิ้มๆ ว่า “สุนัขสีขาวน่ารักตัวนั้นหรือ ท่าทางสหายอันหลินจะรักสัตว์มากนะ” (ได้ยินว่าผู้ชายที่รักสัตว์มักจะอบอุ่นมาก สหายอันหลินก็คงเป็นเหมือนกันสินะ)
เมื่อเห็นทังซือหยวนเบิกบานใจขึ้นทุกที มุมปากของอันหลินก็กระตุก อึดอัดใจว่าทำไมถึงยังคุยต่อไปได้โดยที่ไม่โมโหเลยแม้แต่นิด
ความกระอักกระอ่วนที่ว่าไปไหนเสียล่ะ หรือวิธีการพูดจะมีปัญหา
…………………
