ยวนเฉิงก็ขี่กระบี่มา
เขายังคงสวมชุดขาวพลิ้วไหว ดวงตาคม ใบหน้างดงาม แค่ออกโรงก็หล่อเหลาเกินต้านทาน
“สหายอันหลิน ไม่คิดจริงๆ ว่าเจ้ามาหาข้า” เซวียนหยวนเฉิงยิ้มละมุน ใบหน้าแสดงความดีใจ
“ฮ่าๆ อย่างไรเสียปิดเทอมก็น่าเบื่อ จึงเที่ยวชมให้ทั่วสักหน่อย” อันหลินตอบยิ้มๆ
เซวียนหยวนเฉิงพยักหน้า “เช่นนี้ก็ดีนัก ข้าพาเจ้าเยี่ยมชมสำนักเซียนหมื่นชีวิตสักหน่อยก็แล้วกัน”
ด้วยเหตุนี้ อันหลินจึงขี่ต้าไป๋เหาะเข้าสำนักไปพร้อมกับเซวียนหยวนเฉิง
สำนักเซียนหมื่นชีวิตมีพื้นที่กว้างขวาง อาณาเขตติดภูเขา มียอดเขาที่สูงที่สุดทั้งสิ้นห้าแห่ง รวมถึงยอดเขาที่สูงรองลงมาอีกเก้าสิบหกแห่ง
ลูกศิษย์ภายในสำนักบำเพ็ญเพียรบนยอดเขาสูง ส่วนลูกศิษย์นอกสำนักบำเพ็ญเพียรในยอดเขารอง
อันหลินอยู่บนยอดเขาแสงสวรรค์ ได้เห็นธารน้ำตกสูงนับพันจั้ง
เสียงของมันดุจสายฟ้ากัมปนาท ประหนึ่งดาราจักรสีขาวหลั่งไหลลงมา ก่อให้เกิดคลื่นจำนวนมหาศาลตรงตีนเขา ทำให้อาณาบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยไอหมอกอบอวล
ภายใต้การสาดส่องของแสงแดด ไอน้ำแปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำหลากสีสัน
มิหนำซ้ำยังมีสายรุ้งเด่นชัดพาดผ่านสันเขา ดุจดั่งเข็มขัดสีรุ้งที่เป็นของยอดเขาแสงสวรรค์โดยเฉพาะ มองดูทั้งงดงามและน่าตะลึง
ทิวทัศน์สวยงามเช่นนี้ อันหลินย่อมไม่ลืมหยิบมือถือออกมาเซลฟี เพื่อบ่งบอกว่าเคยมาเยือนแล้ว
จากนั้นพวกเขาก็มาถึงยอดเขาจิตวิญญาณแห่งพสุธา
“วันนี้พวกเรากำลังจัดการประลองระหว่างนักพรต
