งคนถึงขั้นสวมเพียงชุดกระโปรงแขนกุด เผยให้เห็นท่อนแขนขาวหยอกและเรียวยาวนั้น ไม่รู้ว่าเป็นกระแสนิยมของที่นี่หรือไม่
อันหลินขี่ต้าไป๋เดินชมไปเรื่อยๆ ความจริงการเยือนสถานที่ที่แตกต่างกัน สัมผัสธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่นที่ไม่เหมือนกัน ก็เป็นหนึ่งในความชอบของการท่องเที่ยวช่วงปิดเทอมของเขาเช่นกัน
เจ้าอัปลักษณ์กลายร่างเป็นลิงตัวจิ๋ว นั่งรักษาอาการบาดเจ็บบนหัวไหล่อันหลิน
มันได้รับบาดเจ็บตอนที่ต่อสู้กับมังกรนิลไม่น้อย บัดนี้เมื่อกินยาฟื้นฟูปราณที่อันหลินให้มันแล้ว ก็ไม่อยากจะขยับเขยื้อนเลย
พาหนะสุนัขสุดเท่ รวมถึงลูกลิงน่าเกลียดน่าชัง มักจะเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว
ขณะที่เขากำลังเดินไปข้างหน้าอย่างสบายอุรา หญิงชราผมขาวโพลนก็เยื้องย่างเข้ามา จู่ๆ ก็ล้มคว่ำหน้าในระยะที่ใกล้ต้าไป๋เป็นอย่างมาก
“โอ๊ย!”
หญิงชราร้องตะโกนเสียงดังลั่น “เจ็บจังเลย ช่วยด้วย!”
เสียงร้องอย่างเจ็บปวด ทำให้ผู้คนสัญจรกรูกันมามุงดูในพริบตา
อันหลิน “…”
ในตอนนั้นเอง เด็กหญิงคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ร้องไห้ฟูมฟาย “ท่านย่า…ท่านเป็นอะไรไป อย่าตายนะ!”
ขณะที่พูด นางก็เหลียวมองอันหลิน พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ทำไมเจ้าต้องชนย่าข้าด้วย ย่าข้าอายุหนึ่งร้อยหกสิบห้าปีแล้ว เจ็บปวดเช่นนี้ เอาชีวิตของย่าข้าได้เลยนะ! ฮือๆ ๆ…”
เด็กน้อยร้องไห้โวยวายเสียงดัง คนที่ล้อมมุงดูก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังชี้มือชี้ไม้ใส่อันหลินอีกด้วย
ถึงขั้นว่าเริ่มมีคนกระ
