ลองถามดูเมื่อกลับไป”
ลั่วเสวี่ยนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว
“ศิษย์ที่ถูกทอดทิ้งของนิกายเต๋าโดยกำเนิด?”
ซูเฉินประหลาดใจเล็กน้อย
เขารู้เพียงว่าหยวนฮ่าวหรานเป็นศิษย์ของนิกายเทียนเต้า และเนื่องจากเหตุผลพิเศษบางประการ จึงประจำอยู่ในเมืองหลวงต้าหลี่ รับหน้าที่เป็นผู้นำนิกายศักดิ์สิทธิ์ ไม่คิดเลยว่าเขาจะเคยเป็นศิษย์ที่ถูกทอดทิ้งของนิกายเต๋าโดยกำเนิด
ซูเฉินพยักหน้าเบา ๆ
“ข้าจะไปแล้ว! ซูเฉิน ข้ารอลูกศิษย์ข้าที่นิกายเทียนเต้า อย่าตายกลางทางล่ะ ถือว่าเป็นบททดสอบสุดท้าย ถ้าเจ้าไปไม่ถึง เจ้าก็ไม่คู่ควรจะเป็นศิษย์ข้าลั่วเสวี่ยน!”
ลั่วเสวี่ยนกล่าวยิ้ม ๆ
จากนั้น หมอกบางปรากฏใต้ฝ่าเท้า นางทะยานขึ้นฟ้าพร้อมกับหยางเจิ้ง
“ซูเฉิน ข้าหยางเจิ้ง ติดหนี้ชีวิตเจ้า! เมื่อเจ้ามาถึงนิกายเทียนเต้า ข้าจะชดใช้คืน!”
หยางเจิ้งโค้งคำนับต่อซูเฉิน แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ
พูดได้ว่า หากไม่ใช่เพราะซูเฉินร่วมสังหารจักรพรรดิหลินในครั้งนี้ เขาคงตายไปแล้ว
ซูเฉินเผยรอยยิ้มบาง โบกมือลั่วเสวี่ยนและหยางเจิ้ง มองร่างทั้งสองเหินหายสู่ขอบฟ้า
“ซูเฉิน จักรพรรดิองค์เก่าคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว!”
หลินลั่วเว่ยกล่าว
ไม่ไกลนัก สีหน้าจักรพรรดิองค์เก่าซีดเซียวราวกระด
