จี่เยี่ยนหลิงดีขึ้นบ้างแล้ว พวกอันหลินก็อดโล่งใจไม่ได้
พลังปราณอนธการของอันหลินบำเพ็ญสำเร็จแล้ว และจี่เยี่ยนหลิงเองก็ตั้งใจว่าจะกลับสำนักเหวินกู่ของนางแล้วเช่นกัน
ตอนนี้ก็ได้เวลาไปจากสถานที่บ้าๆ นี่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่ามังกรสองตัวนั้นยังดักรออยู่ละแวกรอยแยกหรือไม่
เมื่อทุกคนหารือกัน ก็ตัดสินใจว่าจะลองหาอีกเส้นทางหนึ่งไปจากหุบเหวแห่งนี้
ขณะเดียวกัน อีกบริเวณหนึ่งของหุบเหวหมื่นกาลี
ที่ที่มีกองไฟลุกโชน แมงมุมยักษ์สีเขียวตัวหนึ่งกำลังถูกย่างบนกองไฟ ของเหลวสีเขียวทะลักออกมาท่ามกลางการแผดเผาของกองไฟ ส่งกลิ่นแปลกพิลึกเป็นระยะๆ
มังกรยักษ์สีดำสองตัวพลิกแมงมุมสีเขียวตัวนี้ด้วยใบหน้าอมทุกข์
จู่ๆ มังกรตัวเมียก็ยกเท้าขึ้นเตะมังกรตัวผู้อีกครั้ง!
โครม! มังกรตัวผู้ถูกเตะจนตัวกระเด็นไปชนกับผนังหิน ร่างกายติดแหง็กอยู่ในนั้น
“แม่มัน เจ้าทำอะไรอีกล่ะเนี่ย!” มังกรตัวผู้โอดครวญ
“พอเห็นเจ้าก็โมโห ทั้งๆ ที่จะได้กินนักพรตมนุษย์รสโอชะแล้วแท้ๆ…”
“เป็นเพราะเจ้าคนเดียว แค่นักพรตมนุษย์ไม่กี่คนยังจับไม่ได้ เป็นมังกรตัวผู้ภาษาอะไร!”
มังกรตัวเมียมองมังกรตัวผู้ตาเขียว เมื่อคิดขึ้นได้ว่าตกต่ำจนต้องกินอาหารขยะอย่างแมงมุม ก็โมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
มังกรตัวผู้ทำหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ มังกรตัวเมียเป็นสัตว์ประหลาดระดับแปลงจิตเชียวนะ!
หากมังกรตัวเมียไม่เอาแต่ทิ่มตูดมัน ไล่ล่าด้วยตัวเองละก็ ก็เป็นเรื่องง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข
