้าปากไม่ใช่หรือ แต่กลับจะให้ตนไปไล่กวด จะโทษใครได้เล่า
ทว่ามังกรตัวผู้ไม่กล้าเอ่ยปาก ใครใช้ให้ท่านศรีภรรยาเก่งฉกาจกว่ามันเล่า
ใช่ว่ามันจะไม่เคยโต้เถียง เพียงแต่ว่ารอยแผลเป็นมากมายตรงตูดคอยเตือนสติมันตลอดเวลา เมื่อไร้ความสามารถก็ไม่มีอำนาจ
มังกรตัวผู้ก้าวเดินอย่างหนักอึ้งมานั่งลงข้างกองไฟที่ลุกโหมอีกครั้ง หยิบขาแมงมุมขึ้นมา ส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวกรวบๆ
รสชาติเปรี้ยว แถมยังมีกลิ่นคาว กลิ่นคาวแบบนี้ย่างอย่างไรก็กำจัดไม่ได้ แต่ก็เป็นเรื่องที่จนปัญญา ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือมีโปรตีนค่อนข้างสูง
ในตอนนั้นเอง ดวงตาของมังกรตัวเมียก็หรี่ลง ร่างกายระเบิดพลังอันน่ากลัว มังกรตัวผู้สะดุ้งโหยง กระโดดถอยออกไปไกล คิดว่ามังกรตัวเมียจะทำร้ายร่างกายมันอีกแล้ว
แต่มังกรตัวเมียกลับเบือนสายตาไปอีกทาง “สัญชาตญาณมังกรของข้าสัมผัสได้ว่า ไกลออกไปห้าลี้ มีนักพรตมนุษย์กลุ่มหนึ่งกำลังเหาะเหิน”
ขณะที่พูด มังกรตัวเมียก็หันมามองมังกรตัวผู้ พูดเสียงแข็งว่า “หากจับพวกมันไม่ได้ วันนี้ไม่ต้องกินข้าวเย็น!”
มังกรตัวผู้สะดุ้ง “ขอรับท่านศรีภรรยา!”
เมื่อพูดจบ มังกรตัวผู้ก็บินไปยังทิศทางที่มังกรตัวเมียบอก บ่นอุบอิบในใจ ทั้งที่ความสามารถของมังกรตัวเมียแก่กล้าปานนี้ แต่กลับไม่ลงมือ นิสัยเสียจริงๆ!
แต่มังกรตัวเมียกลับลูบหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย คิดในใจว่า “พ่อมัน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากลงมือ แต่ไม่สะดวกจะเคลื่อนไหวรุนแรงจริงๆ ถึงต
