ก็สะกดกลั้นความเจ็บปวด ไล่ตามไปอีกครั้ง
แต่ทว่า ขณะที่มันกำลังจะเคลื่อนไหว สายฟ้านับไม่ถ้วนก็จู่โจมมันแล้วระเบิดทันใด
จี่เยี่ยนหลิงเป็นถึงนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย กระบวนท่าที่นางสำแดงสุดความสามารถ ต่อให้เป็นมังกรตัวผู้กึ่งแปลงจิต ก็มองข้ามไปไม่ได้
มังกรตัวผู้ถูกโจมตีเข้าอย่างจังโดยไม่หลบหลีก ร่างกายดำเกรียมสั่นระริกขึ้นมาโดยพลัน
ขณะนั้นเอง สวีเสี่ยวหลานก็ใช้พลังเซียนเรียกหยาดฝนอัคคีมา…
มังกรตัวผู้จะร้องไห้แล้ว ทำไมนักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณกลุ่มนี้ถึงได้แข็งแกร่งปานนี้!
มันมาล่าเหยื่อที่นี่ หรือมาหาที่ตายกันแน่
ไม่รู้เลยว่า ตอนที่พบเจอกันครั้งแรก หากมังกรตัวเมียไม่อยู่ พวกเขาคงเปิดฉากรบกันแล้ว
มังกรตัวผู้ลากร่างกายอันบอบช้ำไล่กวดพวกสวีเสี่ยวหลานอย่างไม่ลดละ แต่ความเร็วและความทรงพลังไม่ล้ำเลิศเช่นก่อนหน้านี้แล้ว
ไม่นานเจ้าอัปลักษณ์และคนอื่นๆ ก็มาถึงปลายทางของหุบเหวลึกแล้ว
มังกรนิลพบว่านักพรตเหล่านี้หนีออกจากหุบเหวหมดแล้ว ก็ไม่ไล่ตามออกไป ราวกับว่าหวาดกลัวโลกภายนอก มันจ้องพวกอันหลินอย่างเจ็บใจ ไม่ตามล่า แต่ก็ไม่จากไป
อันหลินเองก็รู้สึกถึงปัญหาเช่นกัน จึงหันหลังไปมองมังกรนิล
จากนั้นเขาก็เห็นหยาดน้ำตาในดวงตามังกรนิล
อันหลิน “…”
ถูกเล่นงานจนร้องไห้เลยเหรอ
ไม่สิ…เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้!
แล้วเป็นเพราะอะไรล่ะ สาเหตุอะไรทำให้มันหลั่งน้ำตาอย่างเจ็บปวดรวดร้าวใจเช่นนี้
อันหลินหยุดขี่ส
