ุนัขเหาะเหิน จ้องมังกรสีนิลเงียบๆ
มังกรนิลเห็นนักพรตที่ขี่สุนัขสีขาวมองมาที่มัน ก็โพล่งขึ้นมาวิงวอนร้องขอทันทีว่า “มีของกินไหม”
อันหลิน “…”
ต้าไป๋ “…มอบกระดูกให้มันชิ้นหนึ่งไหม”
อันหลินส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึม
เขาเห็นมังกรนิลขวนขวายเพื่อครอบครัวไม่หยุด เผชิญหน้ากับอุปสรรคนับพันหมื่นก็ไม่ย่อท้อ เป็นฝ่ายแบกรับความขมขื่นอันหนักอึ้ง เมื่อเห็นความกล้าหาญของมังกรนิลที่ทำเพื่อความอยู่รอดของครอบครัว ยอมก้มหัวอันผยอง เป็นฝ่ายวิงวอนศัตรู
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขารู้สึกตื้นตันใจ
มังกรนิลสับสนวุ่นวายใจ ไยต้องขออาหารกับนักพรตเหล่านี้
บางทีอาจเป็นเพราะนักพรตที่ขี่สุนัขคนนี้มองมันมากกว่าผู้อื่นยามหลบหนี
ทำให้มันเกิดลางสังหรณ์บางอย่าง นักพรตคนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่พิเศษ บางทีอาจช่วยมันได้
หากว่ามันไม่มีอาหารติดตัวกลับไป ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ไม่ได้กินเนื้อแมงมุมเลย อาจจะถูกมังกรตัวเมียจับแขวนแล้วทุบตีก็ได้ ความน่ากลัวแบบนั้น หากไม่ได้ประสบกับตัวเอง…ไม่มีวันเข้าใจหรอก!
อันหลินถอนหายใจ นำยูนิคอร์นตัวเขื่องออกจากแหวนมิติ
“นี่เป็นยูนิคอร์นที่ข้าได้มาจากเขตหมื่นเขา ขนาดตัวใหญ่โต เนื้อสัมผัสสดอร่อย ยกให้เจ้าแล้วกัน”
พูดจบ เขาก็โยนยูนิคอร์นให้มังกรนิล
มังกรนิลตะลึงงัน มันไม่คิดเลยว่า นักพรตมนุษย์จะให้ของกินกับมันจริงๆ!
มันคาบยูนิคอร์น น้ำตารื้นขอบตา “ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ข้าตามล่าเจ้าแท้ๆ แต่เจ้ากลับช่วยให้ข้ารอดพ
