้นจากวิกฤต…ข้า…ข้าเป็นมังกรภาษาอะไร!”
ฟังคำสารภาพของมังกรนิล ใบหน้าของอันหลินมีรอยยิ้มปลาบปลื้ม
“ไม่ทราบว่าผู้มีพระคุณชื่อแซ่อะไร” มังกรนิลถามอย่างซาบซึ้ง
อันหลิน “ข้าชื่ออันหลิน”
มังกรนิลพูดอย่างตื้นตันใจว่า “ที่แท้ก็ชื่ออันหลินนี่เอง ตอนนี้ข้าไม่มีสิ่งใดติดตัวเลย ตอบแทนพระคุณของท่านไม่ได้…แต่ว่า วันหน้าหากแม่มันคลอดลูก ข้าจะตั้งชื่อว่าอันหลินแน่นอน! เพื่อระลึกถึงบุญคุณที่มีต่อข้า!”
การตั้งชื่อของเผ่าพันธุ์มังกรเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่ง เห็นได้ว่ามังกรนิลซึ้งน้ำใจอันหลินเป็นอย่างยิ่ง
ต้าไป๋ขำพรืด เกือบจะพ่นเขี้ยวหมาของตนออกมาแล้ว
“ฮ่าๆ ๆ…พี่อันได้เป็นลูก ฮ่าๆ ๆ”
พวกสวีเสี่ยวหลานได้ยินคำพูดของมังกรนิล ก็อดลอบหัวเราะไม่ได้เช่นกัน
มุมปากของอันหลินกระตุก ไม่สนคำพูดจาผูกสัมพันธ์ของมังกรนิล ขี่ต้าไป๋ออกจากหุบเหวหมื่นกาลีด้วยสีหน้าถมึงทึง
…………………….
