ล้อมมุงดูก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา
“เผาเลยๆ ๆ!”
“รีบเผาศิษย์พี่ม่อไห่เร็วเข้า!”
“พี่ลิง ขอร้องละ รีบเผาเถอะ…”
…
อันหลินถูกฉากที่เหมือนกำลังถูกพิพากษาโดยศาลเตี้ย ทำเอาตะลึงจนจิตใจว้าวุ่นอยู่นาน
เจ้าอัปลักษณ์เกาหัว เห็นฝูงชนฮึกเหิมและสีหน้าคาดหวังของม่อไห่ ในที่สุดก็ขว้างลูกไฟออกไปอย่างเหลืออด
ลูกไฟสีดำกระแทกหน้าอกของม่อไห่ พร้อมกับกลิ่นอายแห่งความตายอันกลืนกินสรรพสิ่งเข้าอย่างจัง
“อ๊าก…”
เสียงร้องทรมานปานจะขาดใจของม่อไห่ดังระงมทั่วลานฝึกยุทธ์ บาเรียไฟรอบตัวปะทะกับลูกไฟสีดำอย่างรุนแรง
เมื่อสวีเสี่ยวหลานและหลานเยียนมาถึงลานฝึกยุทธ์ ก็ได้ยินเสียงร้องปานหมูโดนเชือดของม่อไห่เข้า
“อ๊าก…พี่ลิง แรงกว่านี้อีกหน่อย!”
“อ๊าก…ทนไม่ไหวแล้วพี่ลิง เบาหน่อย”
“อ๊าก…พี่ลิง ขอกำลังไฟแรงกว่านี้อีกสักหน่อยเถอะ!”
เหล่าลูกศิษย์ล้อมวงกัน แต่ละคนมองดูจนหน้าแดงก่ำ…
“ฮ่าๆ ๆ…เสียงร้องของศิษย์พี่ม่อไห่ช่างตลกเหลือเกิน!” ยังไม่ทันเห็นตัว ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของหลานเยียนดังมาก่อนแล้ว สะกิดต่อมฮาของนางเข้าอีกแล้ว
พอสวีเสี่ยวหลานและหลานเยียนแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามา ‘การต่อสู้’ อันดุเดือดนั่นก็ปิดฉากลงเสียแล้ว
ท่อนบนของม่อไห่เป็นสีแดงผสมสีดำเกรียม นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น เนื้อตัวมีกลิ่นไหม้
แต่ทว่า ใบหน้าของเขากลับมีรอยยิ้มของความสุขประดับอยู่
ความสุนทรีย์จากไฟทมิฬที่กลืนกินสรรพสิ่งของเจ้าอัปลักษณ์ เขาได้สัมผัสแล้ว!
เขาเป็นค
