อย
หากพ่อของต้าไป๋วิ่งเข้ามาเรียกเขาว่าเจ้านาย อันหลินต้องคิดว่ามันเป็นต้าไป๋โดยที่แยกไม่ออกแน่ๆ
คราวนี้เขาว่าเขาเข้าใจความแตกต่างระหว่างเผ่าพันธุ์ที่เจ้าอัปลักษณ์ว่าแล้ว ต่างเผ่าพันธุ์กันมองเห็นความแตกต่างได้ยากมากจริงๆ น่าเกลียดอย่างอัปลักษณ์นี่แหละมีเอกลักษณ์แยกได้ง่าย
“ผู้น้อยอันหลิน ขอคารวะผู้อาวุโสไป๋เซียนและผู้อาวุโสชุน”อันหลินคำนับอย่างนอบน้อม
ไป๋เซียนและชุนเป็นชื่อของพ่อแม่ต้าไป๋ เมื่อพวกมันได้ยินอันหลินพูด ก็เกิดความสนใจขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาที่หรี่ลงเบิกกว้างขึ้น เพ่งพิศอันหลิน
เมื่อสายตามาหยุดอยู่ที่เจ้าอัปลักษณ์ ดวงตาของพวกมันก็กว้างขึ้นอีก ดูเหมือนจะหายใจเข้าดังเฮือกด้วย
“แม่มัน เจ้าคิดว่าอย่างไร” ไป๋เซียนถาม
“นักพรตมนุษย์คนนี้หน้าตาดีทีเดียว ดูถูกชะตา แต่วานรอัปลักษณ์เกินไปแล้วกระมัง ต้าไป๋เห็นวานรตัวนี้ทุกวี่ทุกวัน หัวใจจะรับได้หรือ” ชุนพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน
“ข้าคิดว่าพี่ลิงปกติมาก ถึงอย่างไรก็ไม่ส่งผลกระทบต่อข้าหรอก โฮ่ง!” ต้าไป๋โต้แย้งทันที
เมื่อจบประโยคของต้าไป๋ อากัปกิริยาของชุนเคร่งขรึมเล็กน้อย “พ่อมัน ดูสิ! แค่ไม่กี่ชั่วยาม ลูกของเราก็ตาบอดเสียแล้ว ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย”
อันหลิน “…”
เจ้าอัปลักษณ์ “…”
“เจ้าอัปลักษณ์ แปลงร่าง!” จู่ๆ อันหลินก็โพล่งขึ้นมา
เจ้าอัปลักษณ์เข้าใจโดยพลัน กลายร่างเป็นวานรตัวเล็กที่น่าเกลียดน่าชัง นั่งอยู่บนไหล่ของอันหลิน
เมื่อชุนเห็นฉากนี้ดว
