อันหลินคิดว่าจิตสังหารที่สุนัขตัวนี้ระเบิดออกมามีเขาเป็นเป้าหมาย
เขางุนงงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจว่าทำไมสุนัขตัวนี้ต้องอาฆาตตนถึงปานนั้น
เขาเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก ไม่ได้แย่งกระดูกของสุนัขตัวนี้นี่นา
ยังดีที่ไม่นานจิตสังหารของสุนัขตัวนี้ก็หายไป เพียงแต่ว่าสายตาของมันยังคงไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “เจ้ามาที่นี่ทำไม”
ชัดเจนว่าประโยคนี้คุยกับอันหลิน อันหลินก็ไม่ปิดบัง ตอบตามตรงว่า “มาเยี่ยมต้าไป๋น่ะ”
สุนัขตัวนั้นแสยะฉีกยิ้ม แลดูงดงาม หางตั้งขึ้นเล็กน้อย
“ไปให้พ้น!”
อันหลิน “…”
หมาตัวนี้ไปกินรังแตนมาหรือไง ทำไมถึงหยาบคาบแบบนี้
จ้าวหวายหยินกระเถิบเข้าไปข้างหูอันหลินอย่างลำบากใจ กระซิบบอกว่า “สุนัขตัวนี้ชื่อชิงหัว เป็นคู่หมั้นคู่หมายแต่เยาว์วัยของต้าไป๋”
อันหลินชะงัก “แล้วอย่างไรเล่า”
จ้าวหวายหยินพูดอีกครั้งว่า “ประเด็นสำคัญคือนางชอบต้าไป๋ด้วย!”
อันหลิน “…”
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมชิงหัวถึงอาฆาตเขา
อันหลินมองชิงหัว พูดอย่างจริงใจว่า “ชิงหัว เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่แย่งผู้ชายกับเจ้าหรอก! เพราะทั้งเผ่าพันธุ์และเพศก็แตกต่างกัน ข้ากับต้าไป๋เป็นไปไม่ได้หรอก!”
จ้าวหวายหยินยกมือปิดหน้า ความคิดของอันหลินเป็นอย่างไรกันแน่ คิดเรื่องอย่างแย่งผู้ชายแบบนี้ออกมาได้อย่างไร
ทั้งๆ ที่ชิงหัวมีเจตนาอันเป็นปฏิปักษ์ เพราะไม่อยากให้ต้าไป๋อันผู้ที่รักลดเกียรติไปเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์แท้ๆ!
ครืน!
คลื่นพลังท
