ี่น่ากลัวกระจายออกมาจากตัวชิงหัว
นางพูดเสียงเกรี้ยวว่า “ต้าไป๋จะอยากเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์โง่ๆ แบบนี้ได้อย่างไร ไม่ได้ วันนี้ข้าจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม โฮ่งๆ!”
จู่ๆ แสงสีทองชั้นหนึ่งก็ปกคลุมตัวชิงหัวไว้ กระทืบเท้าแล้วกระโจนใส่อันหลินด้วยความเร็วสูงสุด
“หยุดนะ โฮ่ง!”
เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
อันหลินเงยหน้า เห็นต้าไป๋ขี่เมฆสีรุ้งมาปานวีรชนเย้ยปฐพี
แรงลมอันรุนแรงจู่โจมชิงหัวดุจขีปนาวุธ
ชิงหัวถูกแรงลมโจมตีเข้าอย่างจัง ร่างตกลงมากระแทกพื้น ทำให้เกิดหลุมลึกขนาดใหญ่
ชั่วขณะที่ฝุ่นตลบอบอวล ต้าไป๋เหาะลงมา ยืนจังก้าขวางหน้าอันหลิน พูดอย่างฉุนเฉียวว่า “เจ้าทำร้ายเจ้านายข้าทำไม โฮ่ง!”
เมื่ออันหลินได้ยินต้าไป๋เป็นฝ่ายเรียกตนว่าเจ้านาย ในใจก็ตื้นตันยิ่งนัก อยากกอดร่างกายที่มีขนปุกปุยของต้าไป๋นานๆ เสียเหลือเกิน แต่เขาก็กลัวว่าชิงหัวจะหึงหวง จึงจำใจต้องอดกลั้น
ชิงหัวปีนออกมาจากหลุมใหญ่ด้วยท่าทางจนตรอก แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
นางจ้องต้าไป๋ ดวงตาสุกใสมีน้ำตาคลอหน่วย เสียงก็เริ่มสั่นเครือขึ้นมา “เจ้าทำร้ายข้า…”
ต้าไป๋นิ่วหน้าเล็กน้อย “ทั้งๆ ที่เจ้าเป็นคนลงมือก่อน ข้าเพียงแค่ห้ามเจ้าเท่านั้น”
ชิงหัวทำหน้าน้อยใจ น้ำตาไหลลงจากหางตา เปื้อนขนขาวสะอาดอ่อนนุ่ม “เจ้าทำร้ายข้าเพราะเขา…”
เมื่อเห็นอากัปกิริยาของชิงหัว ต้าไป๋ก็ยู่ปาก ท่าทีก็อ่อนลง “อย่าไร้เหตุผลสิ นี่เป็นการตัดสินใจของข้า”
“โฮ่งๆ ฮือ…” หูและหางของชิงหัว
