ลู่ลง ท่าทางน่าสงสาร “ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าไม่เคยทำร้ายข้าเลย…”
อันหลินสะดุ้งโหยง ละครน้ำเน่ารักสามเศร้านี่มันอะไรกัน มาโซคิสม์ของสุนัขเหรอ
ต้าไป๋ไม่ควรลงมือจริงๆ นั่นแหละ ชิงหัวดูน่าสงสารมากเลย!
ทำไมเขาดูแล้ว ถึงอดรู้สึกสงสารไม่ได้
“เสี่ยวชิง…” ในที่สุดน้ำเสียงของต้าไป๋ก็อ่อนลง
“โฮ่งๆ! ไม่ยุ่งกับเจ้าแล้ว ฮือๆ…” ชิงหัวหันหลัง วิ่งออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมอง
อุ้งเท้าของต้าไป๋ขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่ทว่าสุดท้ายก็ไม่ก้าวออกไป เพียงแค่มองแผ่นหลังที่จากไปเงียบๆ ไม่พูดอะไร
ถ้าหากฉากนี้เกิดท่ามกลางสายฝน เชื่อว่าจะทำให้คนไม่น้อยต้องหลั่งน้ำตา
“ถุย!”
จู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น
ต้าไป๋ถ่มน้ำลาย แสยะยิ้มชั่วร้าย “ในที่สุดปีศาจน้อยน่ารำคาญก็ไปได้สักที!”
อันหลิน “…”
เจ้าอัปลักษณ์ที่กำลังเช็ดน้ำตา “…”
อะไรกัน ต้าไป๋คืนความตื้นตันของข้าคืนมา!
“ไปกันเถอะ อันหลิน ข้าจะพาเจ้าไปดูที่ที่ข้าอยู่!” ต้าไป๋พูดอย่างเริงร่า
อันหลินสงบสติอารมณ์ ชี้ไปยังแผ่นหลังของอันหลิน
ต้าไป๋เลิกคิ้วเล็กน้อย
“ได้เลย!”
อันหลินระเบิดเสียงหัวเราะ กระโดดขึ้นขี่หลังต้าไป๋อย่างตื่นเต้น ขี่สุนัขเหาะเหินอีกครั้ง!
สัมผัสและอุณหภูมิร่างกายที่คุ้นเคยมาเนิ่นนาน ทำให้ใจเขารู้สึกประทับใจยิ่งนัก!
ต้าไป๋พุ่งขึ้นชั้นเมฆ เหาะไปยังที่พักของมัน
บนพื้นพสุธา…
จ้าวหวายหยินเหม่อมองท้องฟ้า จ้องต้าไป๋กับอันหลินที่จากไปไกล เขาที่ไม่ได้ร้องไ
